mal du depart

Αχταρμά

2008-07-17T11:53:00.007+03:00

Ακόμα εδώ είστε εσείς;

Γιατί παρακαλώ;

Γιατί δεν είστε σε ειδυλλιακή παραλία ρομαντικού νησιού αγκαλιά με το αμόρε;

Εγώ πάντως εκεί θα ήθελα να ήμουν -if i had a choice.

Κατ' αρχάς να πω ευχαριστώ στις stilvi και me για τις προσκλήσεις (τα 7+1 πράγματα που σε σημάδεψαν το 2007 και εμμονές). Κορίτσα δεν σας αγνόησα, απλώς είχα διάφορα ντράβαλα προσωπικής φύσεως τον τελευταίο καιρό. Δε μου έλειπε ο χρόνος, αλλά δεν είχα και καμία διάθεση. Και θα 'βγαινε ένα μάτσο μπούρδες. Δε λέει.

(Η αλήθεια είναι πάντως οτι τις μισές εμμονές τις είχα γράψει, μετά τις άφησα στο μούσκιο και τώρα δε θυμάμαι τι σκατά ήθελα να πω...)

Άσε δε που μ' έφαγε και το ρημάδι το facebook. Φοβερό πράγμα αυτή η βλακειούλα ρε παιδί μου, κολλάς και ξεκολλημό δεν έχεις! Κι ενώ συνειδητοποιείς οτι πρόκειται για το απόλυτο χάσιμο χρόνου, εσύ εκεί: poking και ξερό παξιμάδι. Κατάντια από τη μία, από την άλλη βέβαια βρήκα κάτι συμμαθητές που είχα να δω 10+ χρόνια, τη φίλη μου την Αλεξ που είχε ξενιτευτεί στις Αμερικές και πέρναγε γαμάτα με την καλοπληρωμένη δουλίτσα της, τα γκομενάκια της και το σπιτάκι της με θέα τους ουρανοξύστες, αλλά πρόσφατα αποφάσισε οτι τελικά δεν τη σηκώνει το κλίμα της Νέας Υόρκης, οπότε τα μάζεψε και γύρισε στην Ψωροκώσταινα και τώρα λιάζεται κάτω απ' τον greek sun της Μυκόνου... Και τον Αντώναρο με τ' όνομα βεβαίως! Τον οποίο δεν τον ήξερα (και εξακολουθώ να μην τον ξέρω), αλλά ένα ωραίο πρωινό μου έστειλε friend request (κοριτσάκιιιιι θέλεις να γίνουμε φίλοιιιιιι;), έσπασα το ωραίο μου κεφάλι να θυμηθώ που το ξέρω εγώ αυτό το όνομα (το ακούς το αλτσχάιμερ που χτυπά την πόρτα; τοκ τοκ), τελικά θυμήθηκα οτι είναι αυτός ο τύπος με το γαμάτο βλόγι που τη στήνει με τη φωτογραφική πέριξ της πλατείας συντάγματος και τραβάει όποιο θηλυκό περάσει σε ακτίνα 5χλμ. Και αφού γίναμε και-καλά φιλαράκια και χάζευα κατά φάσεις τις ωραίες του φωτο, κάποια στιγμή συνειδητοποιώ οτι δεν τον έχω πλέον στη λίστα με τους φίλους μου! Oh well, δε γαμείς, το βλόγι του παραμένει γαμάτο (πρέπει να μπει κι αυτός στο blogroll στα δεξά, μαζί με την me, τις stilvi και sanity loss era (που δεν έχω πιο to the point ψευδώνυμο!) και τη φρέσκια (ημέρας) νέα μου ανακάλυψη solo cariera ).

Το 'χει κατάρα πάντως αυτη η λίστα φίλων στο facebook να μη σταθεροποιείται με τιποτα. Κόσμος πάει κι έρχεται. Τυπικό δείγμα ο γερμανοtheoς, ο οποίος μπήκε μία, δε γούσταρε, σβήστηκε, μετά ξαναμπήκε (είναι κι αυτός του χρυσόψαρου φαίνεται, θα ξέχασε τι ήταν αυτό που τον είχε χαλάσει την πρώτη φορά), μετά ξανασβήστηκε, μετά μπήκα στο βλόγι του μπας και καταλάβω τι παίζει (ίντριγκα; δολοπλοκία;) κι έφαγα πόρτα (γιατί λέει η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο σε όσους έχουν κάποιο invite)!!! Αυτά παθαίνει όποιος είναι περίεργος... Κάτι μέρες μετά προσπάθησα ξανά, όλα φυσιολογικά αυτή τη φορά, μόνο που βρήκα ποστάκιον ηρωικόν και πένθιμον με το οποίο ο theoς αφήνει γειά στις όμορφες και κλείνει ραντεβού για Σεπτέμβρη (ή για όποτε του περάσουν οι κλειστές του τελοσπάντων). Να είσαι καλά βρε παιδί, ελπίζω ο λόγος που κατέβασες ρολά να είναι διακοπούλες σε extended version και όχι κάτι σοβαρό.

Κατά τα άλλα, στον blogόκοσμο συνέβησαν συνταρρακτικά γεγονότα: η nobody άφησε την ωραίαν Τσίπρον με τις ωραίες θάλασσες (μπουυυυχουχουυυυυ -μπαϊδεγουέι οι φωτό που βλέπετε εδώ είναι από ταξίδι στην Τσίπρον, ξανα-μπουυυυχουχουυυυυ) και μετανάστευσε εις τας Αγγλίας. Από νησί σε νησί δηλαδή, μια χαρά το βρίσκω. Καλή τύχη καλή μου με την έρευνα και γενικώς! Ο yoreekas, πάλι, παντρεύτηκε την *Αθηνά* του (να ζήσετε, να ζήσετε) ΚΑΙ θα γίνει και μπαμπάς (να σας ζήσει, να σας ζήσει), ενώ στης δρακούνας τον οντά σφάζονται παλικάρια για λόγους που ομολογώ δεν έχω κατανοήσει απόλυτα (και κυπριακά και greeklish, ποοοοοολύ υψηλός βαθμός δυσκολίας), όποιος βγάλει άκρη ας μου εξηγήσει κι εμένα της άσχετης.

Τι άλλα, τι άλλα... Α το wedding season καλά κρατεί κι όσοι ελπίζαμε να τη γλιτώσουμε φέτος λόγω δίσεκτου ας προσέχαμε. Γιατί ο Έλλην αγαπούλα, όταν αποφασίσει να βάλει κουλούρα, δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά. Αντιλαβού; Στήσου τώρα στην ουρά για τη χαιρετούρα, γιατί μόνο αυτό πρόλαβες από το ρομαντικό γάμο σε απομονωμένο ξωκλήσι (αφού σου πήρε μία ώρα να βρεις το ρημάδι το απομονωμένο που δεν υπήρχε σε κανένα χάρτη, navigator κλπ κι άλλη μία να βρεις να παρκάρεις, γιατί τα απομονωμένα ρομαντικά ξωκλήσια έχουν πρόβλεψη για 20 καλεσμένους κι όχι για 200)...

Επίσης θέλω να καταγγείλω οτι το R την κάνει σιγά-σιγά από το πληκτρολόγιο του laptop (έχει ξεκολλήσει και χάσκει), ενώ το G θέλει σφυρί και καλέμι για να πατηθεί. Αυτά για να εκτιμήσετε τις αντίξοες συνθήκες εργασίας μου (και για βαρέα-ανθυγιεινά ούτε λόγος).

Τελευταίον και σημαντικότατον: Κύριε Φωτίου μου, που μου αφήσατε ένα ειρωνικό και ψιλο-κακιασμένο σχόλιο πριν δε-θυμάμαι-πόσο καιρό, αν κατάλαβα καλά προφανώς υπαινίσσεστε οτι κάποια στιγμή αναφέρθηκα αρνητικά στο πρόσωπό σας. Δεν το θυμάμαι, αλλά επειδή σήμερα είναι παρασκευή και είμαι στις καλές μου (κι έχω κι αυτή τη μνήμη του χρυσόψαρου που λέγαμε), θα το δεχθώ. Σίγουρα πάντως δεν είχα καμία πρόθεση να σας θίξω, εφόσον ούτε σας ξέρω, ούτε έχω και καμία διάθεση να σας μάθω. Και για να δείτε τι ανώτερος άνθρωπος είμαι, σας αφιερώνω το ακόλουθο βιντεάκι του Χρήστου Γαλανού με τίτλο "ανφάν γκατέ" -κι ελπίζω να μη μου 'ρθει και κανένα ζοχαδιασμένο σχόλιο του Γαλανού, δεν θα το αντέξω!!!

Τσα!

2008-04-06T09:31:00.003+03:00

Να 'μαι κι εγώωωω!!!!!!

Ευτυχίες και Ευτύχιοι, χρόνια μας πολλά και καλά!

Ποιός την πόρτα μου χτυπά;

2007-12-18T12:46:00.000+02:00

Χρήσιμο πράγμα τελικά ο ρουφιανο-tracker.
Σου λέει ποιός σε διαβάζει.
Υποτίθεται.
Γιατί στην ουσία σου δίνει μια λίστα με ένα σωρό ακατάληπτα νουμεράκια.
Κι άντε βγάλε άκρη.
Η μόνη χρήσιμη πληροφορία τιτλοφορείται search engine wars.
Σεταντίρ, οι γκαντέμηδες που έπεσαν πάνω σου ψάχνοντας για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ιδού μερικοί τελευταίας εσοδείας:

Οι φιλομαθείς

Lower (Τακτικός μας πελάτης. Ο διακαής του πόθος για μάθηση σκουντουφλάει σε ένα ποστ για την Ελεονώρα Μελέτη. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλή επιτυχία!)

Οι ταξιδιάρηδες

Αξιοθέατα Δανία (ΟΚ, αυτός κάτι ψιλοχρήσιμο βρήκε. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλό ταξίδι! Και μην ξεχάσετε να προσκυνήσετε στο τσιμπουκομάγαζο!)

Οι πεινασμένοι

Creta farm (Να ψάχνεις σαλάμια και να βρίσκεις κρητικούς γάμους -πίκρα... Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλή όρεξη!)

Οι γκαζιάρηδες

Super car (Μάλλον όταν ψάχνατε για super car δεν είχατε στο μυαλό σας ένα ζωγραφισμένο σαράβαλο στα Πετράλωνα ε; Προσοχή με τα cars πάντως -super ή όχι-, για να μην καταλήξετε να ψάχνετε για...)
Δήλωση ατυχήματος (Είδατε που σας τα 'λεγα; Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλά ξεμπερδέματα!)

Οι απάρτου

Free ερασιτεχνικό πορνό
Μαγιό τόπλες (Εντελώς εκτός θέματος αμφότεροι. Ο πρώτος ειδικά είναι και τζαμπατζής... Δεν τους λυπάμαι: τίγκα τα ιντερνέτια στην τσόντα, όλο και κάτι θα βρήκαν. Ευχόμεθα ολοψύχως: Να πάτε να γαμηθείτε -και σύντομα!)

Τα info τζάνκια

Stella Awards (Μια χαρά σας βρίσκω. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλό Πάσχα!)

Οι κακόγουστοι

Σπαλιάρας (Που πας παλικάρι να κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα; Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλές σπαλιάρες!)

Το φαν κλαμπ του Στάθη Ψάλτη

Αρέσω και κυκλοφορώ
Κλασική περίπτωση βλάβης (Μπορεί στις συγκεκριμένες να μην παίζει Ψάλτης -δεν παίρνω κι όρκο- αλλά δε μπορεί, θα γουστάρουν και Ψάλτη. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλή διασκέδαση στο επόμενο '80s revival party της disco Boom Boom!)

Οι ευγενικοί

Με λένε Αλέξη (Χαρήκαμε για τη γνωριμία.)

Οι κουλτουριάρηδες

Πολυσημία (Α να χαθείτε, με συγκινήσατε πρωι πρωι... Από το πανεπιστήμιο είχα να την ακούσω αυτή τη λέξη. Δεν καταλαβαίνω γιατί βρεθήκατε εδώ, εξάλλου δεν είμαστε καθόλου του επιπέδου σας. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλά μυαλά!)

Του γιατρού

Βλεφαροπλαστική
Γκουχ (Χρησιμοποίησα εγώ ποτέ τη λέξη "βλεφαροπλαστική"; Και επίσης, εσείς ο δεύτερος τι ακριβώς περιμένατε να βρείτε με το "γκουχ"; Απορίαι ψάλτου γκουχ... Ευχόμεθα ολοψύχως: Περαστικά!)

BLR

Φωτογραφίες από θανατ%C (Έτσι όπως το βλέπεις. Τι ψάχνει ο άνθρωπος, ο Θεός κι η ψυχή του... Δυσοίωνο δείχνει. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλά σαράντα!)

And the winner is...

Mal du depart (Γειά σου Άλεξ! Μόλις βρω το τραγούδι, σου το στέλνω σούμπιτο. Έτσι κάνει βρε ο κόσμος ο καλός: στέλνει κι ένα μέηλ να γνωριστούμε! Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλημέρες!)

All I want for Christmas

2007-12-06T09:56:00.000+02:00

Dear Santa,

τα λόγια είναι περιττά: ήμουν το πρότυπο του καλού παιδιού όλο το χρόνο, οπότε δικαιωματικά μου αξίζει να περάσω τα πιο σούπερ ντούπερ Χριστούγεννα έβερ. Ήτοι, αγκαλιά με το τεκνό ξαπλωμένοι στην κουρελού δίπλα στο τζάκι, να φοράει κόκκινο σκουφάκι και να με ταϊζει τρυφερά προσούτο στο στόμα όταν θα κάνουμε διάλειμμα από πιο ενδιαφέρουσες δραστηριότητες (δε μπαίνω σε λεπτομέρειες -άγιος είσαι, μη σε κολάσω μέρες που 'ναι). Δε χρειάζεται να μου τον τυλίξεις, θα τον μασήσω επιτόπου. Βασικά, ακόμη κι αν μου τον στείλεις με αμφίεση όπως αυτή της τελευταίας φωτογραφίας (μωβ-πράσινο σωβρακομαγιό και πορτοκαλιά σαγιονάρα), δεν θα παραπονεθώ. Είμαι ανώτερος άνθρωπος εγώ -ποσώς με ενδιαφέρει τι φοράει, αρκεί να είναι πρόθυμος να το βγάλει...

Βέβαια, αν υποθέσουμε οτι είναι Ιταλός, το πιθανότερο είναι να κοπροσκυλιάζει, να παίρνεται δεξιά κι αριστερά, να έχει ως πρότυπο γκόμενας-για-σπίτι τη mama του και να φτύνει τη συμβία για να δει μπάλα. Αλλά δε βαριέσαι -a girl can dream, σωστά;

Κοπεγχάγη

2007-11-26T10:50:00.000+02:00

Έχω πολλά χρόνια να ταξιδέψω εκτός συνόρων.
Και πολύ μου 'χει λείψει...
Επειδή όμως δεν προβλέπονται ταξιδάκια στο άμεσο μέλλον, παρηγοριέμαι χαζεύοντας φωτογραφίες ταξιδιάρηδων φίλων.
Ένας απ' αυτούς γύρισε τις προάλλες από τη Δανία με άφθονο υλικό και μάλιστα μου έδωσε την άδεια να το βάλω εδώ, μαζί με τις απαραίτητες τουριστικές πληροφορίες. ΓΙΟΥΠΙΙΙ!!!
Για πάμε λοιπόν:

Οι Δανοί είναι, λέει, άνθρωποι εύχαρεις, χαμογελαστοί και φιλόξενοι. Το πιστεύω, γιατί έτσι είναι οι περισσότεροι Σκανδιναβοί (παρά τις φήμες που τους θέλουν καταθλιπτικούς και μουντρούχους). Προσωπικά τις πάω πολύ αυτές τις υπερ-βόρειες χώρες, οπότε μην περιμένεις αντικειμενικότητα - τα βλέπω όλα σούπερ!!!

Επιπλέον - κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης - είναι και γκομενο-παιχνιδιάρηδες, κάτι που, απ' όσο ξέρω, δεν ισχύει για άλλους Σκανδιναβούς (οι Σουηδοί π.χ. είναι εξαιρετικά ντροπαλοί και αδέξιοι στο γκομενίζειν, σύμφωνα με αξιόπιστες [γκουχουγκουχου] μαρτυρίες).

Επίσης, τρέφουν προφανώς μεγάλη εκτίμηση για τις πίπες. Εσύ στο βάθος που χαμογελάς πλατιά και πονηρά, είσαι σε εντελώς λάθος δρόμο: τις πίπες, λέγω, τις ξύλινες, τις καπνιστικές. Πώς λέμε Ο γέρος και το τσιμπούκι; Αυτό! Και για του λόγου το αληθές:

Το πιπομάγαζο του τρόμου

Όταν δε ρουφάνε τις πίπες τους, οι Δανοί αρέσκονται να μασουλάνε καραμελωμένες μάντολες, τις οποίες αγοράζουν από εύχαρεις και χαμογελαστούς πλανόδιους μαντολάδες (κατά το "καστανάδες"). Προφανώς το εν λόγω ξηροκάρπι τους βοηθά να αντιμετωπίσουν το ψ*λ*κρυο. (Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι τρόποι αντιμετώπισης του ψ*λ*κρυου, που απαιτούν τη συμμετοχή του ίδιου του εύχαρι μαντολά ή όποιου άλλου συμπατριώτη του - περί ορέξεως, λουκανικόπιτα. Αλλά ας μην ξεφεύγουμε.)

Όχι-και-τόσο-Δανοί πωλητές μάντολας

Άλλο δανέζικο βίτσιο, τα μυστήρια γλυπτά. Κανείς δεν είναι βέβαιος για το τι ακριβώς απεικονίζουν, είναι πάντως χαριτωμένα. Προφανώς οι Κοπεγχαγιανοί (???), που τα προσπερνούν σε καθημερινή βάση, ούτε που τους δίνουν σημασία. Οι τουρίστες πάλι εκστασιάζονται.

Υπάρχουν βέβαια και τα πιο κλασικά αξιοθέατα, όπως η Μικρή Γοργόνα, το εθνικό σύμβολο των Δανών. Την οποία Μικρή Γοργόνα το Σεπτέμβριο του 2003 κάποιοι τη γκρέμισαν από το βράχο της και την πέταξαν στη θάλασσα. Και δεν ήταν το πρώτο περιστατικό βανδαλισμού: το 1998, κάποιοι πιο βάρβαροι αποκεφάλισαν το άγαλμα και πήραν μαζί τους το κεφάλι, το οποίο αργότερα επέστρεψαν στα γραφεία τοπικού τηλεοπτικού σταθμού. Τόσο καλά...

Αυτή η φωτογραφία ίσως δεν είναι και η καλύτερη από τεχνικής άποψης. Μ' αρέσει όμως που είναι σκοτεινή...

Να και μία πιο ευκρινής

Από αρχιτεκτονικής άποψης, η Κοπεγχάγη δείχνει να είναι η χαρά του παιδιού: πολύχρωμα κτήρια, goth, πύργοι και η περίφημη Christiania (που απογοήτευσε τον φίλο μου, γιατί περίμενε λέει να δει άτομα συγκεκριμένης ιδεολογίας, και αντ' αυτού βρήκε τον παράδεισο του μπάφου!):

Tivoli. Ο φίλος που μου έδωσε τις φωτογραφίες το περιγράφει ως εξής: "Theme park, κάτι σαν το Ζάππειο αλλά πιο ωραίο" - άντε βγάλε άκρη...

Christiania. Παρδαλή όπως όλα τα άλλα κτήρια, με ωραίο graffiti-τοιχογραφία.

Last but not least, υπέροχα βουκολικά τοπία του βουνού και του λόγγου (βασικά του δάσους και της θάλασσας, γιατί από βουνά η Δανία υστερεί) για χαλάρωση. Απαραίτητη μουσική υπόκρουση το διαχρονικό σουξέ "τσοπανάκος ήμανε, προβατάκια έβοσκα" (γκλαν γκλαν-κουδούνες στο background).

Και οι απαραίτητες λήψεις-με-άποψη του μάστορα:

Stella Awards

2007-11-21T10:47:00.000+02:00

Κάποτε, ο γκούγκλης έστελνε σε τούτο εδώ το μπλόγκι κάποιον κακομοίρη που έψαχνε μετά μανίας "δουλειές για κονόμα"! Μόλις μου ήρθε το παρακάτω mail, σκέφτηκα να κάνω κάτι για την περίπτωσή του. Θα πρέπει βέβαια να μετακομίσει στις Αμερικές, αλλά μιλάμε για χοντρή κονόμα - μάλλον αξίζει τον κόπο:

"Τα βραβεία Stella πήραν το όνομά τους από την 81χρονη Stella Liebeck, η οποία έχυσε ζεστό καφέ πάνω της και κίνησε αγωγή στα McDonalds - την οποία φυσικά και κέρδισε! Η υπόθεση ενέπνευσε την δημιουργία των Stella Awards για τις πιο γελοίες και εξωφρενικές αγωγές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το iMan παρουσιάζει τους (όχι και τόσο ηλίθιους τελικά) νικητές τις χρονιάς:

5η Θέση: H Kathleen Robertson από Austin κέρδισε $80,000 κινώντας αγωγή σε ένα κατάστημα επίπλων, αφού στραμπούλιξε τον αστράγαλο της στο κατάστημα. Η κα. Robertson έπεσε κάτω όταν σκόνταψε πάνω σε ένα μικρό παιδί. Φυσικά οι ιδιοκτήτες έμεινα έκπληκτοι όταν καλέστηκαν να πληρώσουν, αφού το άτακτο παιδί ήταν γιος της κύριας!

5η Θέση (Ισοπαλία): Ο 19χρονος Carl Truman από Los Angeles κέρδισε $74,000 και ιατρικά έξοδα, όταν ο γείτονας του πέρασε με το αυτοκίνητο του πάνω απ το χέρι του. Φυσικά ο Truman δεν πρόσεξε ότι ήταν κάποιος μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα που προσπαθούσε να κλέψει τις ζάντες από τους τροχούς...

5η Θέση (Ισοπαλία 2): Ο Terrence Dickson από την Pennsylvania έφευγε από το σπίτι που είχε κλέψει μέσα από το γκαράζ. Δεν κατάφερε όμως να βγει έξω, καθώς η αυτόματη πόρτα του γκαράζ είχε χαλάσει, ενώ δεν μπορούσε να μπει πίσω στο σπίτι αφού η πόρτα είχε κλείσει. Καθώς οι ιδιοκτήτες του σπιτιού βρίσκονταν σε διακοπές για 8 μέρες, ο κ. Dickson παρέμεινε κλειδωμένος στο γκαράζ πίνοντας Pepsi και τρώγοντας φαγητό του σκύλου. Κίνησε αγωγή για ψυχολογικό στρες και κέρδισε $500,000.

4η Θέση: Ο Jerry Williams από το Arkansas κέρδισε $14,500 και κάλυψη ιατρικών εξόδων όταν των δάγκωσε στον κώλο ο σκύλος του γείτονα. Οι ένορκοι ήταν λίγο επιεικείς, αφού θεώρησαν ότι ο σκύλος προκλήθηκε μιας και ήταν δεμένος την ώρα που ο Williams προσπαθούσε να τον πυροβολήσει!

3η Θέση: Ένα εστιατόριο στη Φιλαδέλφεια αναγκάστηκε να πληρώσει αποζημίωση $113,500, όταν η Amber Carson γλίστρησε πάνω σε ένα αναψυκτικό και έσπασε τη λεκάνη της πέφτοντας στο πάτωμα. Το αναψυκτικό βρισκόταν στο πάτωμα επειδή ένα λεπτό προηγουμένως το είχε πετάξει στον φίλο της με τον οποίο τσακωνόταν!

2η Θέση: Η Kara Walton από το Delaware κέρδισε την αγωγή που κίνησε σε ιδιοκτήτη νυκτερινού κλαμπ, όταν έπεσε από το παραθυράκι της τουαλέτας σπάζωντας και τα 2 μπροστινά της δόντια. Η Walton προσπαθούσε να φύγει από το κλαμπ από το παράθυρο για να μην πληρώσει το λογαριασμό. Κέρδισε $12,000!

1η Θέση (Άξια): H νικήτρια της χρονιάς είναι η κυρία Mere Grazinski από την Oklahoma. Η κα. Grazinski αγορά ένα τροχόσπιτο μήκους 32 ποδών. Επιστρέφοντας σπίτι από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στον αυτοκινητόδρομο, έβαλε το cruise control στα 70 μίλια και άφησε το τιμόνι για να πάει να φτιάξει σάντουιτς!!! Φυσικά το τροχόσπιτο ξέφυγε της πορείας του και αναποδογύρισε! Η κα. Grazinski κίνησε αγωγή στη εταιρία κατασκευής του τροχόσπιτου, γιατί κανείς δεν την συμβούλεψε ότι το cruise control δεν είναι και αυτόματος πιλότος. Κέρδισε $1,750,000 και ένα καινούργιο τροχόσπιτο. Η εταιρία αναγκάστηκε να αλλάξει τα εγχειρίδια της σε περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι ηλίθιοι σαν την κυρία."

γκουχ γκουχ

2007-11-15T12:01:00.000+02:00

Πρώτες ενδείξεις οτι κάτι δεν πάει καλά: ζαλάδα, πονοκέφαλος, πονόλαιμος.

Εξελίσσονται ταχύτατα σε: βήχα, δέκατα, πονεμένα κόκκαλα.

Τρόποι αντιμετώπισης: ασπιρίνες, panadol, vix, ό,τι-έχει-το-φαρμακείο.

Παρενέργειες: υπνηλία, μουρμούρα.

Accessorizing: θερμόμετρο, καραμέλες για το λαιμό.

Τροφή: υγρή (τσάι, χαμομήλι, πορτοκαλάδες, σούπα νερουλή απο φακελάκι).

Διάγνωση: τη βγάζω-δεν τη βγάζω...

Κανα καλό γιατρικό κανείς;

edit: Χάνω και bloggers meeting με τσίπουρα... Πόσο πιο χάλια;......

Ισοπέδωση

2007-11-14T12:01:00.000+02:00

Η κοτσάνα στην ελληνική τηλεόραση είναι παράξενο πράγμα: εκεί που την περιμένεις από την Άντζελα, σου 'ρχεται από κάτι άτομα που μέχρι και σοβαρά θα μπορούσες να τα χαρακτηρίσεις.

Τα παρακάτω ακούστηκαν χτες βράδυ, σε εκπομπή σούπερ υψηλής τηλεθέασης το πρώτο, σε πραγματικά σοβαρή σειρά ντοκυμαντέρ το δεύτερο. Σας τα παραθέτω ασχολίαστα (edit: σχεδόν-άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσο να κρατηθώ;) , γιατί το κάρμα μου είναι πολύ βεβαρυμένο τώρα τελευταία και δε με παίρνει γι' άλλο μπινελίκωμα.

Στο "παράθυρο" παίζουν εικόνες αρχείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο Λάκης, με βλέμμα ηρωικό και πένθιμο, σχολιάζει: "Τα παιδιά που θα κάνουν επεισόδια στη φετινή πορεία, θα τα πούμε 'αλήτες' και 'κωλόπαιδα'. Έτσι αποκαλούσαν και τότε οι μεγαλύτεροι τα παιδιά που έκαναν κατάληψη στο Πολυτεχνείο". Συγχαρητήρια κυρ Λάκη μας! Κερδίσατε το Όσκαρ πρωτότυπης μεθόδου καπηλείας μίας εικόνας-σύμβολο για πολύ κόσμο, αποφεύγοντας το χιλιοτραγουδισμένο "κρεμόμουν κι εγώ απ' τα κάγκελα"...
Σε εκπομπή έρευνας σχετικά με την κοκαϊνη και το πώς άτομα προβεβλημένα απο τα ΜΜΕ κάνουν χρήση του ναρκωτικού και το επιβάλλουν με τη μορφή "μόδας", χωρίς ποτέ κανείς τους να τιμωρείται γι' αυτό. Σε σχετική ερώτηση, γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής αθλητικών εκπομπών (ποιός από τους δύο είναι καραφλός, ο Πανούτσος ή ο Καρπετόπουλος; Ε αυτός!) απαντά: "Δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο κόσμος ενοχλείται όταν μαθεύεται οτι κάποια πιτσιρίκα μοντέλα σνιφάρει! Στην τελική δεν ενοχλεί κανέναν, μόνο στον εαυτό της κάνει κακό! Προσωπικά, προτιμώ τη μοντέλα που είναι βουτηγμένη στην κόκα από τον ταρίφα που με μπουκώνει στο καυσαέριο με τη χαλασμένη του εξάτμιση". Χμμμ... Για να δούμε: πόσα κοριτσάκια βλέπουν τη μοντέλα ως πρότυπο; Τον ταρίφα;...

Το κοινωνικό μήνυμα της Δευτέρας - μία ευγενική προσφορά του mailbox

2007-11-12T11:23:00.000+02:00

Be nice to others

because...

Time WILL make a difference!

One day

you may not be

the BIG dog

anymore!!

Η υπέροχη (??) γενιά (???) των 30+

2007-11-05T10:31:00.000+02:00

Κάθησε, που λες, η ωραιοτάτη κυρία Μαρία-Ελένη Σπυροπούλου [δημοσιογράφος στην εφημερίδα city press] κι έγραψε ένα συμπαθέστατο αρθράκι για όλους εμάς τους γεννημένους στα ηρωικά '70s. Αφορμή υπήρξαν δύο τηλεοπτικές σειρές [Υπέροχα πλάσματα και Μπαμπά μην τρέχεις], αλλά δεν θα κολλήσουμε εκεί. Γιατί, όπως λέει και η ίδια η δημοσιογράφος: "Ο λόγος, βέβαια, που με κάνει να προτιμώ αυτές τις δύο σειρές θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι υποκειμενικός, διότι με βρίσκουν σε μια συναφή με τους ήρωες φάση της ζωής μου. Αυτή η σκέψη με έκανε να δημιουργήσω μια σειρά από συλλογισμούς κοινωνιολογικής, ιστορικής και ψυχολογικής φύσεως, τους οποίους, φυσικά, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας".

Ως γεννημένη το 1977, η χρονολογία γέννησης των περισσότερων ανθρώπων που γνωρίζω και συναναστρέφομαι άντε να διαφέρει απο τη δική μου μόνο ως προς το τελευταίο ψηφίο.

[Είναι βέβαια και κάτι ρεμαλοπιπίνια του '80 που με αποκαλούν "γιαγιά", αλλά ας την αγνοήσουμε προς το παρόν αυτή τη δυσάρεστη λεπτομέρεια...]

Παρατηρώ λοιπόν σε καθημερινή βάση ορισμένα κοινά σημεία, τα οποία ίσως και να συνιστούν χαρακτηριστικά "γενιάς" - αλλά πάλι δεν είμαι και πολύ σίγουρη. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι ακριβώς αναφέρεται αυτός ο όρος...

Κι εδώ έρχεται η καθοριστική συμβολή της Μαρίας-Ελένης, που κωδικοποιεί γεγονότα και εξηγεί τ' ανεξήγητα:

Ανεξήγητο πρώτο

Έχουμε, στην πλειοψηφία μας, μία έμφυτη άρνηση απέναντι σε οτιδήποτε σχετίζεται με πολιτική, πολιτικούς και τα παρελκόμενα. Δεν υποστηρίζουμε καμία παράταξη [ίσως να συμπαθούμε μεμονωμένα πρόσωπα ή να υποστηρίξουμε, λόγω συγκυριών, κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, αλλά μέχρι εκεί], δεν κοβόμαστε να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα, κι όταν το κάνουμε ψηφίζουμε, στην καλύτερη περίπτωση, ό,τι και οι γονείς μας [στη χειρότερη, σαλάμια!!!].

... και η εξήγηση:

"Κατ' αρχάς, είμαστε παιδιά λίγο πριν ή λίγο μετά το Πολυτεχνείο, χωρίς να χρειάζεται, όμως, να παριστάμεθα σε εκπομπές κάθε 17 του Νοέμβρη για να πούμε εμείς τι κάναμε εκείνη τη μοιραία μέρα. Μάλλον μπουσουλάγαμε, πίναμε το γάλα μας, ανήκαμε ως σκέψη στο μυαλό των γονιών μας ή άντε το πολύ να ερχόμασταν εκείνη την ώρα στη ζωή μαζί με τη μεταπολίτευση".

Και επίσης:

"... ενώ έχουμε γαλουχηθεί στο μεταίχμιο μιας Ελλάδας-μπανανίας, όπου είχε πάντα καλοκαίρι και όλα ήταν εφικτά, την είδαμε ξαφνικά ως χώρα Παρίσι ή Βρυξέλλες με γιάπηδες και πολυεθνικές αλλά και Χρηματιστήριο ...".

Ζήσαμε - και εξακολουθούμε να ζούμε - σε μία περίοδο που τα πάντα είναι ρευστά. Δεν υπάρχει άσπρο-μαύρο, καμία σταθερή αξία, καμία ιδεολογία για να στηριχτούμε πάνω της. Αυτό κακό δεν το λες. Καθένας μας έχει διαμορφώσει τη δική του ιδεολογία, με βάση ένα εντελώς προσωπικό σύστημα αξιών (ακόμη κι αν αυτές συνοψίζονται στην εξής μία: να περνάμε καλά-βλέπε παρακάτω) και με αυτόν τον γνώμονα επιλέγει εκείνους που θέλει κοντά του. Μια χαρά νοοτροπία, αλλά κάθε άλλο παρά ευνοεί τη συλλογικότητα σε ευρεία κλίμακα. Το ρεζουμέ; Δεν ανήκουμε σε παρατάξεις, ανήκουμε σε [μικρές ή μεγαλύτερες] παρέες. And that's a good thing!

Ανεξήγητο δεύτερο

Δε ζούμε για να δουλεύουμε, δουλεύουμε για να περνάμε καλά. Γιατί άραγες οι περισσότεροι 30κάτι έχουμε αναγάγει την καλοπέραση σε φιλοσοφία και στόχο ζωής; Διότι, τέκνα μου, ξέρουμε τι θα πει "περνάω καλά"! Είμαστε η πρώτη φουρνιά παιδιών που ουδέποτε έζησε πολέμους, στερήσεις, πολιτικές αναταραχές και λοιπά καλούδια. Δεν είδαμε τους γονείς μας να αρρωσταίνουν απ' το άγχος, ούτε μας έτρεχαν απο βρέφη σε φροντιστήρια και κολυμβητήρια. Δεν κοιτάξαμε ποτέ το ταμπελάκι στα καινούρια μας ρούχα για να βεβαιωθούμε οτι ήταν κάποιας παρανοϊκά ακριβής μάρκας. Δεν ουρλιάξαμε υστερικά, απαιτώντας απο τους έρμους γονέους να μας αγοράσουν Playstation. Αρκετοί, μάλιστα, προλάβαμε να παίξουμε σε αλάνες και γειτονιές. Περάσαμε [για την πλειοψηφία μιλάω πάντα, μην επαναλαμβανόμαστε] αυτό που λένε "ευτυχισμένα παιδικά χρόνια". Τι σημασία έχει αυτό; Τεράστια! Γιατί, όταν πίσω σου έχεις τον παράδεισο και μπροστά σου ένα βουνό σκατά, τι πιο λογικό απο την αναδρομή στο παρελθόν [λέγε με και παλιμπαιδισμό, δεν θα παρεξηγηθώ];

... και η εξήγηση:

"Μεγαλώσαμε σχετικά καλά, χωρίς την τραγική είσοδο του lifestyle στη ζωή μας, όπερ σημαίνει ότι υπήρχε αληθινή ζωή και στυλ, χωρίς την απαραίτητη εμπορική του διάσταση. Ακούσαμε πολύ καλή μουσική, θρυλικό pop, rock και χορέψαμε μέχρι πρωίας ακόμα και με τα παπάκια, με μπόλικα κράκερ στα πιάτα με εκείνο το κρεμώδες τυρί σε σωληνάριο από πάνω. Ελάτε, τώρα, όλες οι μαμάδες το σέρβιραν. Δεν μεγαλώσαμε με το Διαδίκτυο αλλά με την τιμημένη σταθερή τηλεφωνία, η οποία κόστιζε μία αστική μονάδα ακόμα και για μερικούς μερικούς -ανήκω και εγώ σ' αυτούς- που το τηλέφωνο ήταν η προέκταση του αυτιού τους. Το βίντεο έκανε την εμφάνισή του και οι γειτονιές αποκτούσαν βιντεοκλάμπ σαν τα μανιτάρια, με σινεφίλ ταινίες «Πάτερ γκομένιος» και «Κλεφτρόνι και Τζέντλεμαν». Οι γονείς μας δεν δούλευαν τότε τόσο πολύ και οι μαμάδες φρόντιζαν πάντα να παίρνουν τους ελέγχους από το σχολείο - αυτό τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και τόσο καλό. Ζήσαμε όμως αλησμόνητες στιγμές: σεισμούς, βάτες, «Δυναστεία», «Τόλμη και Γοητεία», αλλά και Παπανδρέου με ζιβάγκα, ατελέσφορους έρωτες και μαυρόασπρη τηλεόραση, που ξεκινούσε με την έγερση της σημαίας μετά το μεσημέρι. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι αυτή η γενιά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πασχίζει μόνο να ζήσει καλά. Δεν κυνηγά θέσεις και εξουσίες, κάτι που έκανε κατά κόρον η γενιά του Πολυτεχνείου, ούτε γεννήθηκε έτοιμη για όλα αλλά και μικρομέγαλη, όπως είναι η σημερινή γενιά των 20άρηδων. Αν το καλοσκεφτούμε, βέβαια, αυτό έχει και μια συνάφεια, διότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι φυσικοί γονείς των σημερινών εικοσάρηδων. Το μήλο κάτω από τη μηλιά".

Πίσω, λοιπόν, στα Στρουμφάκια και στη χαζοχαρούμενη μουσική των '80s - ενίοτε και στο styling των '80s, αν και αυτή είναι μάλλον κακή ιδέα, εδώ που τα λέμε... Φυσικά και το τρεξιματάκι μας θα το ρίξουμε και κουρέλια θα γίνουμε απ' το στρες και τα φράγκα θα κυνηγήσουμε - με επίγνωση όμως του οτι η οικονομική άνεση δεν είναι ο στόχος, αλλά απλώς το μέσον για να φτάσουμε στο στόχο, ο οποίος είναι - πάλι τα ίδια θα λέμε; - "να περνάμε καλά"!

Θες κι άλλο;

(αναφέρεται στα Υπέροχα Πλάσματα): "... οι ήρωες έχουν επιλέξει την εργένικη ζωή, με μειωμένες υποχρεώσεις και προσωπικά διλήμματα".

Η εφαρμογή της παραπάνω αρχής στα γκομενικά μας αποτελεί μέγα θέμα και χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης.

Ανεξήγητο τρίτο

Για να 'χεις διαβάσει όλο αυτό το σεντόνι ως εδώ κάτω, υποθέτω πως το θέμα σε αφορά άμεσα. Οπότε κατά πάσα πιθανότητα ανήκεις στο ηλικιακό target group που μας ενδιαφέρει. Κάνε λοιπόν ένα πρόχειρο γκάλοπ: Πόσοι απο τους φίλους και τους γνωστούς σου δηλώνουν -και είναι πραγματικά- απόλυτα ικανοποιημένοι απο την ερωτική τους ζωή; Οι περισσότεροι συμβιβάζονται με πρόσωπα και καταστάσεις που δεν τους καλύπτουν - είτε μιλάμε για σχέσεις [οπότε και καταλήγουν εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που μπορεί να μην τους αρέσει, αλλά τη νιώθουν και πολύ οικεία για να την αλλάξουν], είτε για μπακουριά και ξεπέτες [χαρωπές μελισσούλες, που ζουζουνίζουν απο λουλουδάκι σε λουλουδάκι κι όταν τα πράγματα ζορίσουν πιπιλάνε τη made in USA καραμέλα "fear of commitment"]. Υπ' αυτές τις συνθήκες, βλέπουμε την ιδέα της οικογένειας με τα 45 παιδιά να σαλπάρει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα - μην ξεχνάμε πως, στην ηλικία μας, οι μαμάδες μας είχαν προλάβει να παντρευούν, να τεκνοποιήσουν, ενδεχομένως και να χωρίσουν... Ποιός φταίει; Αν διάβασες με τη δέουσα προσοχή τα δύο προηγούμενα ανεξήγητα, ξέρεις ήδη την απάντηση. Πρώτον, η μεταβατική περίοδος στην οποία μεγαλώσαμε, η οποία επηρέασε και την οικογένεια ως δομή: η γυναίκα βγήκε απο το σπίτι, ο άντρας βγήκε απ' τη σπηλιά, τα διαζύγια μετατράπηκαν απο αιτία κοινωνικού αποκλεισμού σε must της εποχής κλπ κλπ. Αυτό πρακτικά σημαίνει οτι δεν υπάρχει πεπατημένη για να ακολουθήσουμε, οπότε η κατάσταση είναι εκ των πραγμάτων ζόρικη. Δεύτερον και σημαντικότερον, ζητάμε πολλά! Όταν η μάνα μου έμαθε οτι ήταν έγκυος σ' εμένα ήταν 23 χρονών, φοιτήτρια, άφραγκη, ζούσε με τους γονείς της και - το καλύτερο! - όχι μόνο δεν είχε παντρευτεί τον πατέρα μου, αλλά είχαν μόλις χωρίσει!!! Πες μου τώρα ειλικρινά, ποιά θα κρατούσε παιδί σήμερα με αυτά τα δεδομένα; Είπαμε, η καλοπέραση είναι θρησκεία μας και, για να την εξασφαλίσουμε στο πλαίσιο ενός γάμου, πρέπει να συντρέχουν άπειρες προϋποθέσεις. Οι πιο κοινές: σταθερή δουλειά και ένα αξιοπρεπές έως πολύ καλό μηνιαίο εισόδημα και απο τις δύο πλευρές. Λογικό. Υπάρχουν όμως κι άλλες εντελώς παράλογες, που οι πιθανότητες να τις πετύχει κάποιος ισοδυναμούν με αυτές του να πιάσει το Τζόκερ χωρίς να έχει αγοράσει δελτίο... Κλασικό παράδειγμα: θέλουμε τον σύντροφό μας ανεξάρτητο [να μας αφήνει και λίγο στην ησυχία μας], με ενδιαφέροντα [χα 'χουμε και κάτι να λέμε τις κρύες νύχτες της βαρεμάρας] αλλά ταυτόχρονα και διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή για ό,τι τον χρειαστούμε [ήτοι, αν είναι άντρας, να μας κάνει αγκαλίτσες ή και κανα μερεμετάκι στο σπίτι, αν είναι γυναίκα, πάλι να μας κάνει αγκαλίτσες ή και καμιά φασίνα]... Διάβασε όμως και τη Μαρία-Ελένη, που τα λέει και καλύτερα:

... και η εξήγηση:

"... κανείς δεν μας προετοίμασε να γίνουμε γονείς. Οι γονείς μας ήταν καλοί γονείς -μερικοί τουλάχιστον- αλλά μας μεγάλωσαν με το τροπάρι της θυσίας που έκαναν για χάρη μας. Και δεν διανοήθηκαν να μας στερήσουν τίποτα, για να μάθουμε και εμείς, βρε αδερφέ, τι θα πει βερίκοκο. Επίσης, οι μαμάδες -ιδίως όσες μεγάλωναν κόρες- από το πρωί μέχρι το βράδυ μας «έτρωγαν» για την ανεξαρτησία που πρέπει να κατακτήσουμε και για το ότι πρέπει να είμαστε έμπειρες πριν παντρευτούμε. Κανείς, όμως, δεν τους είπε ότι ποτέ δεν σταματάει η εμπειρία, ιδίως η σεξουαλική. Και ότι όποιος μεγάλωσε με το ιδανικό του ρομαντικού έρωτα δεν υποκύπτει σε μετριότητες. Και τα παιδιά είναι δύσκολη υπόθεση, και αυτό εμείς η γενιά των '70s το γνωρίζουμε πολύ καλά, γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, μένουμε πάντα παιδιά".

* Τα αποσπάσματα που είναι γραμμένα με κόκκινο χρώμα προέρχονται απο το άρθρο "Η υπέροχη γενιά των 30+" της Μαρίας-Ελένης Σπυροπούλου, που δημοσιεύθηκε στο τ.1047 της εφημερίδας City Press (02.11.2007), στη στήλη "Intra t-view". Το λίνκι του τίτλου σε στέλνει στην ηλεκτρονική του μορφή.

Τελ μι γουάι / αν σου βαστάει (άιάιάι)

2007-10-29T09:55:00.000+02:00

Κωλο-Δευτέρες...

Ποτέ δε φανταζόμουν οτι θα ερχόταν τόσο σύντομα η στιγμή που θα αναπολούσα με νοσταλγία το "πάτα-με-να-σε-πατώ", Παρασκευή βράδι στο Guru...

Προσωπικά δεδομένα

2007-10-26T12:22:00.000+03:00

Κυκλοφορεί τελευταία ένα email με το ονοματεπώνυμο του κάφρου που τσουρούφλισε με καυτό λάδι ανυποψίαστο σκύλο στη Χίο. Τράβηξε μάλιστα και το σχετικό βιντεάκι ως απόδειξη, μην τυχόν και του αμφισβητήσουν οι άλλοι κάφροι το κατόρθωμα...

Διαβάζοντας το email, αρχικά δε μου φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμο να διαδώσω τα στοιχεία του μαλάκα. Το έκανα όμως, με το σκεπτικό οτι αν κάποιος (σε επίπεδο συλλόγου, οργάνωσης κλπ) ήθελε να τον καταγγείλει, καλό θα ήταν να ξέρει ποιόν κυνηγάει.

Πριν πατήσω το forward πάντως, έριξα και το απαραίτητο γκουγκλάρισμα. Αρκετά τα αποτελέσματα, άρα κάποια βάση υπάρχει. Σωστά;

Όχι απαραίτητα.

Το πάτησα βέβαια το ρημάδι, αλλά μετά μου 'κοψε (ξανθιά είπαμε, μην έχεις και πολλές απαιτήσεις) να κοιτάξω πού ακριβώς μ' έστελνε ο γκούγκλης.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: αρκετά μπλόγκια, 2-3 fora ποικίλλης ύλης, προσωπικά sites διάφορα... Ούτε μία αναφορά σε κάποια πηγή που να μου δίνει να καταλάβω οτι ο συντάκτης του όποιου κειμένου έχει ερευνήσει -έστω στοιχειωδώς- τις πηγές του. Ούτε μία εφημερίδα, ούτε ένας τηλεοπτικός σταθμός, ούτε καν ένα site ενημερωτικού χαρακτήρα - κάτι τελοσπάντων σχετικά αξιόπιστο (ή τουλάχιστον ενυπόγραφο).

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν εδώ: Ή μας έπιασε ξαφνικά μέγας πόνος να διασφαλίσουμε το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων του μαλάκα (κάτι που προσωπικά θα δεχόμουν άνετα αν ήταν η συνήθης πρακτική των Αρχών -σαφώς δεν είναι, τί να λέμε τώρα- σε παρόμοιες περιπτωσάρες), ή όντως τα στοιχεία που κυκλοφορούν δεν είναι διασταυρωμένα, οπότε ορθώς κανείς δε ρισκάρει να τα δημοσιοποιήσει επώνυμα (γιατί αν δεν ισχύουν, η μηνυσάρα θα πάει σύννεφο).

Εντωμεταξύ, πολλοί και διάφοροι ζοχαδιασμένοι μ' αυτό το παιδί-λουλούδι (όπως κι αν λέγεται), έχουν ήδη βρει τηλέφωνα, διευθύνσεις, χρώμα οφθαλμών και ΑΦΜ και απειλούν να τον βρουν και να του κάνουν τα τέρατα. [Για 'μένα η καλύτερη λύση θα ήταν μία καταδικαστική απόφαση στο ποινικό του μητρώο, να 'χει να πορεύεται και να το θυμάται για όλη του τη μίζερη ζωή - εξέλιξη που δεν τη βλέπω και πολύ πιθανή...]

Όποιος θέλει να διαιωνίζει έτσι μια αρρωστημένη κατάσταση "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", με γειά του με χαρά του (φτάνει να μη γκρινιάζει μετά για τα σκατά που ο ίδιος δημιούργησε). Ας το κάνει όμως με επίγνωση του οτι, δημοσιοποιώντας σκέψεις / απόψεις / προθέσεις / οτινάναι, αποκτά πρόσβαση σ' αυτές κάθε πικραμένος - potentially και κάθε ψυχάκιας. Και κανένας δε θέλει στη συνείδησή του ένα αθώο θύμα ξυλοδαρμού, επειδή απλά τα είχε πάρει στο κρανίο και πέταξε ένα "γαμήστε τον Τάδε", χωρίς να μπει στον κόπο να τσεκάρει αν ο Τάδες ήταν όντως εκείνος που έπρεπε να γαμηθεί...

Ο Λιονάιντας και τ' άλλα παιδιά

2007-10-10T14:03:00.000+03:00

Πολλή δουλειά σήμερα...
Απο το πρωί παλεύω να βάλω μια τάξη στο inbox.
The bright side? Ανακάλυψα αυτό το βιντεάκι απο την εποχή που οι 300 ήταν της μοδός.
Μπορεί να είναι κομμάτι παρωχημένο, αλλά δες το και θα με θυμηθείς - μιλάμε για τρελά γέλια!!!

Κι άλλα 2 SMS (μετά το bank tour)

2007-10-05T14:14:00.000+03:00

- Αν πας στο ταμείο της Εμπορικής, ρίξεις ένα χαμόγελο στον ταμία και του ευχηθείς "καλό σαββατοκύριακο", θα σε κεράσει την προμήθεια.

- Και τώρα η πρόγνωση του αυριανού καιρού: Θα ξυπνήσεις το πρωί με υγρασία. Θα φορέσεις κάτι σχετικά ζεστό. Γύρω στις 10 θα αρχίσεις να βράζεις. Το μεσημεράκι θα γυρίσεις σπίτι μουσκίδι. Θα τα πετάξεις όλα και θα μείνεις με το φανελάκι. Κατά το απόγευμα θα νιώσεις την πρώτη ψυχρούλα. Θα βάλεις κάτι πάνω σου μην πουντιάσεις. Το βράδι θα πέσεις για ύπνο με βρεγμένο μαλλί, πάπλωμα και ανοιχτό παράθυρο. Δεν τη γλιτώνεις τη βρογχοπνευμονία...

Οι ειδήσεις σε SMS

2007-10-05T11:03:00.000+03:00

- (συνέχεια εκ του προηγουμένου) Τις σακούλες τις άντεξα. Τα ποτήρια-προσφορά με τις αγορές σας- δε νομίζω να τα αντέξω....

- Όλοι οι πικραμένοι κράζουν την κόρη της Βίchης. Συμφωνώ με το κράξιμο, διαφωνώ με τους λόγους. Κράξτε την γιατί είναι ατάλαντη και δεν τα λέει ούτε αν της κολλήσεις το ούζι στον κρόταφο. Μην την κράζετε για το υπερθέαμα-σόι της.

- Όποιος πρόλαβε παντρεύτηκε. Τέλος τώρα. Οι υπόλοιποι του χρόνου πάλι.

- Όποιος δεν παντρεύτηκε, αποφασίζει αυτές τις μέρες να χωρίσει. Μιλάμε για διαστάσεις επιδημίας. Δεν είναι κακή ιδέα, αρκεί να γίνεται με το σωστό σκεπτικό. Ο φετινός χειμώνας προβλέπεται ενδιαφέρουσα περίπτωση.

- Η μόδα της βιτρίνας (καμία σχέση με τη μόδα των ντεφιλέδων) έχει φέτος ένα πρωτότυπο και σούπερ ουαου στοιχείο: απευθύνεται σε ξασπρισμένους! Να κατάλαβαν πως δεν έχουμε όλες μαύρισμα baywatch; Δεν ξέρω, πάντως αυτά τα μωβί, τα λιλά, τα φουξί, τα σαπουνί, τα οινοπνευματί, τα παπαγαλί (το παπαγαλί τελικά είναι μπλε ή πράσινο;) που είδα, πολύ με ενθουσίασαν!!!

- (είδηση με σεξουαλικό υπονοούμενο, παρακαλούμε απομακρύνετε τα παιδιά απο την οθόνη) Δόξα, τιμή και άπειρο respect στη φιλενάδα μου, που ασπάστηκε επιτέλους το δόγμα "τα πιπίνια θα μας σώσουν" και ξεζουμίζει εξωτικής προελεύσεως τεκνά κάτω των 25! Εύγε κοπελάρα μου!

- Αν νιώθεις οτι έχεις πήξει, οτι τίποτα στη ζωή σου δεν κινείται, γενικά αν έχεις πέσει σε ένα βαθύ λάκκο σαπίλας, μία είναι η λύση: μάθε κάτι καινούριο! Οτιδήποτε! Εγγυημένα άμεσο ξεσκάλωμα - trust me!

- Και μπόνους δύο γαμάτα μπλόγκια, ένα σοβαρό κι ένα του γιατρού: το σοβαρό είναι του Gazmend Kapllani, έχει υπέροχα κείμενα κι αν διαβάζοντάς τα καταλάβει κανείς οτι ο συντάκτης τους δεν είναι Έλληνας, εμένα να με χέσετε!
Το του γιατρού ανήκει στον your man George, μ' αρέσει που έχει βάλει τη μούρη του φάτσα-κάρτα (καλά, δεν ορκίζομαι κιόλας οτι είναι δική του η μούρη...) και όλα τα λεφτά είναι τα ποστάκια (σόρυ, οι ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ) με ιστορίες απο διάφορες γκόμενες. Εδώ και εδώ μακράν οι καλύτερες. Δεν ενδείκνυται για χώρους εργασίας - άντε να εξηγήσεις γιατί κυλιέσαι στα πατώματα και κρατάς την κοιλιά σου...

Αφιερωμένο εξαιρετικά

2007-10-02T10:16:00.000+03:00

Έχω ένα φίλο που, όσα χρόνια τον ξέρω, κουβαλάει πάντα το βιός του σε κόκκινες πλαστικές σακούλες.

Την πρώτη φορά που τις είδα, εντυπωσιάστηκα!

Δεν ήξερα οτι οι (κάργα αντιοικολογικές) σακουλίτσες του σούπερ μάρκετ βγαίνουν και σε άλλα χρώματα, πέραν του κλασικού λευκού-γαλατί.

Και επειδή μια κόκκινη σακούλα δεν περνά εύκολα απαρατήρητη (πόσο μάλλον ΠΟΛΛΕΣ κόκκινες σακούλες), ο φίλος μας έγινε πολλάκις και πλειστάκις αποδέκτης καθόλου καλοπροαίρετων πειραγμάτων...

Ο ίδιος βέβαια έδειχνε να αγνοεί τα ειρωνικά σχόλια, γεγονός που προσωπικά το ερμήνευσα ως δείγμα ανωτερότητας.

Το πόσο λάθος έκανα το κατάλαβα πριν μερικές μέρες.

Τότε ήταν που ξαφνικά το σπίτι μου γέμισε κόκκινες σακούλες!

Η πρώτη που είδα (σε ένα καλάθι για σκουπίδια), δεν με ανησύχησε. Με παραξένεψε βέβαια (μα πώς βρέθηκε εδώ σακούλα απο ένα σούπερ μάρκετ που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Αθήνας;), αλλά δεν έδωσα και πολλή σημασία.

Την επόμενη μέρα, να σου κι άλλες: στα ντουλάπια, στο ψυγείο, παντού!

Όπως καταλαβαίνεις, ηΈφη έγινε Αϊσέ (=τουρκάλα): αφενός γιατί το κόκκινο δεν είναι και το καλύτερο χρώμα για τα νεύρα και αφετέρου γιατί δε μπορεί να δουλεύεις κάποιον τόσα χρόνια και μετά να σου συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα!!!

Και επειδή μιλάμε για σακούλες και όχι για μυρμήγκια (δεν έρχονται μόνες τους και δεν κάνουν φωλιά), έπρεπε να ανακαλύψω άμεσα τον υπεύθυνο γι' αυτή τη συμφορά που με βρήκε.

Εύκολο: δύο άτομα όλα κι όλα είμαστε στο σπίτι. Εγώ δεν ξέρω τίποτα για το φόνο, άρααα...

"ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!"

Για την επόμενη μισή ώρα άκουγα την εκστασιασμένη μάνα-κουράγιο να μου εξηγεί πως ανακάλυψε αυτό το κα-τα-πλη-κτι-κό σούπερ μάρκετ που είναι δίπλα στο μετρό της Δάφνης και την εξυπηρετεί α-πί-στευ-τα και τα έχει όλα και συμφέρει και έχει κι αυτές τις υ-πέ-ρο-χες κόκκινες σακούλες και μπλαμπλαμπλαμπλα..........

Και επειδή η μήτηρ - εκτός απο λαλίστατη - είναι και άνθρωπος της εξερεύνησης, μου δήλωσε οτι επόμενος στόχος της είναι να ανακαλύψει συγκεκριμένο ζαχαροπλαστείο της περιοχής, γνωστό για τα κορνεδάκια-κόλαση και τα τρίγωνα-εφιάλτη του διαιτολόγου...

Κάπου εκεί εγκατέλειψα, παραδέχθηκα την ήττα μου και το πήρα απόφαση οτι στο εξής θα συμβιώνω με εκατοντάδες κόκκινες σακούλες να μου θυμίζουν την πλάκα που έκανα στο φίλο μου και οτι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται και ζεστό, αλλά κρύο είναι πάντα πιο νόστιμο....

Κι όπως λέει και το λέιμπελ: "Όλα εδώ πληρώνονται"!!

ΥΓ1: Ναι ρε παλιομητσοτάκη, πιάσαν τα βουντού τελικά!!!

(Τους πήρε λίγο παραπάνω βέβαια, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ...)

ΥΓ2: Αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να μην κυλιστώ στα πατώματα όταν θα με ρωτήσει η Νικολούλη "Πώς τη χάσατε τη μάνα σας;" κι εγώ θα πρέπει να της απαντήσω "Τί να σας πω κυρία Αγγελική μου, την τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν χαμένη στα στενά της Δάφνης κι έψαχνε τον Τζιβελέκα. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της. Παρακαλώ όποιον γνωρίζει κάτι..."!!!!!!

Τα χαρωπά της Παρασκευής

2007-09-28T11:50:00.000+03:00

Χαρωπό πρώτο:

...και μακράν καλύτερο - αντικειμενικά πάντα!!!
Το κομματάκι που μας βοήθησε να τη βγάλουμε καθαρή όλο το καλοκαίρι.
Μάλλον θα συνεχίσει και το χειμώνα.
Ακούγεται δυνατά, τραγουδιέται ΠΟΛΥ δυνατά....
...τί άλλο να πω;
Call me call me λαλαλαλαλααααααα!!!!!!

Χαρωπό δεύτερο:

Κι άλλο κομματάκι, που προφανώς το ήξεραν και τα ψάρια και μόνο εγώ ζούσα στην άγνοια...

Ένιγουέι, κάποιος ρώτησε τον τύπο των Locomondo "τί κάνεις;" κι αυτός, αντί να του απαντήσει κάτι απλό και τετριμμένο ("καλά"), είπε να γίνει λίγο πιο περιγραφικός:

Χαρωπό τρίτο και φαρμακερό:

Αν με πάρεις τηλέφωνο, μέχρι να το σηκώσω θα ακούς τον Κοργιαλά να τραγουδάει αυτό το κομματάκι.

Αγαπώ αυτό το κομματάκι!

Πιό σωστά: αγαπούσα αυτό το κομματάκι, μέχρι να το κατακρεουργήσει αυτή η ανεκδιήγητη γκόμενα....

Και ας αγνοήσουμε το γεγονός οτι είναι εντελώς άφωνη - μα εντελώς όμως! Ούτε με playback δεν το σώζει...

Και ας αγνοήσουμε επίσης και τον Τουρνά σε ρόλο guest γλάστρας (τον είχα και σε εκτίμηση τρομάρα μου!).

Το outfit της Αποστολίας όμως δε μπορούμε να το αγνοήσουμε!!!

Που ξεκινάει με προοπτικές "πέτα με στα βράχια πασά μου" και καταλήγει να μας λέει "μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά"!!!!

Κι ας έρθει τώρα κάποιος να μου πει οτι αυτό λέγεται sexy κι όποιος αντέξει!

Τζαμποέλεος δηλαδή, δες το και θα με νιώσεις:

Ποιός επιβουλεύεται τα $ του Τόμυ;

2007-09-21T15:03:00.000+03:00

Το 1996 ήταν προφανώς μία πολύ καλή χρονιά για τον κύριο Ηilfiger.
Τόσο καλή μάλιστα, που κάποιοι ξύπνιοι αποφάσισαν να του κόψουν τη φόρα.
Όντως ξύπνιοι οι τύποι, εκμεταλλεύτηκαν την πρεμούρα των περισσότερων χρηστών Internet να διαδίδουν ό,τι μπούρδα βρουν στο inbox με την ένδειξη "pass it on"...
Ένα - υποτιθέμενο, κανείς ποτέ δεν το είδε - άρθρο σε tabloid των Φιλιππίνων (!!!) με ρατσιστικά σχόλια του Τόμυ εναντίον των Αφροαμερικανών και των Ασιατών, κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο υπό μορφή chain mail με το ακόλουθο κείμενο:

Did you see the recent Oprah Winfrey show on which Tommy Hilfiger was a guest? Oprah asked Hilfiger if his alleged statements about people of color were true - he's been accused of saying things such as "If I had known that African-Americans and Asians would buy my clothes, I would not have made them so nice," and "I wish those people would not buy my clothes - they were made for upper-class whites." What did he say when Oprah asked him if he said these things? He said "Yes." Oprah immediately asked Hilfiger to leave her show.
Now, let's give Hilfiger what he's asked for - let's not buy his clothes. Boycott! Please - pass this message along.

Πιασάρικο το σενάριο: σου λέει ο Τόμυ "δε γαμιέται, αρκετά ντάλαρς κονόμησα ως τώρα", πάει στην Όπρα και με μια φράση αποκλείει απο την πελατειακή του βάση τα 2/3 του πλανήτη.
Ποιός το πίστεψε;
Τα αμερικανά φυσικά. Αμάσητο το κατάπιαν, κατέβασαν και μια κόλα καπάκι, μη και τους πέσει βαρύ.
Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι: γιατί σου λέει τώρα ο μέσος εβραίος "ποιός είναι αυτός ο Τόμυς και με φτύνει έτσι; Καλύτεροι είναι οι Κινέζοι δηλαδίς;" και τσουπ! κοτσάρει και τη δική του εθνική ταυτότητα μαζί με τους λοιπούς αδικημένους.
Και το ίδιο κάνει κι ο Λατινοαμερικανός κι όλοι οι υπόλοιποι που θέλουν να νιώσουν θύματα, αλλά δε βρίσκουν και κανέναν πρόχειρο θύτη...

Βέβαια, η έρμη η Όπρα έχει ξεκαθαρίσει ήδη απο το 1999 στη σούπερ υψηλής τηλεθέασης εκπομπή της οτι, όχι μόνο δεν είχε ποτέ καλεσμένο τον εν λόγω κύριο, αλλά ούτε καν τον έχει συναντήσει ποτέ στη ζωή της!
Κοινώς, ούτε να τον χέσει τον Τόμυ η Όπρα!

Το 2001, ανεξάρτητος φορέας (Anti-Defamation League) ερεύνησε τα γεγονότα σχετικά με την υπόθεση Τόμυ - κι όμως, υπήρξαν άνθρωποι που έκατσαν να ασχοληθούν σοβαρά με αυτή τη σαχλαμπούχλα! - και κατέληξε οτι τσάμπα καίει η λάμπα και καλύτερα τα chain mail τζάνκια να βρουν πιο εποικοδομητικές μεθόδους ξεκαυλώματος, γιατί αυτή ψόφησε.

Όλα αυτά ήταν φυσικά παντελώς άχρηστα, γιατί όπως όλα τα cybermyths αυτού του τύπου, έτσι κι αυτός ξεφούσκωσε απο μόνος τους μετά απο λίγο. Βέβαια εδώ μιλάμε και για κάτι μύρια ζημιά - αλλά δε βαριέσαι...

Φέτος το Μάιο μάλιστα, η Όπρα αποφάσισε να ξεκαθαρίσει μια και καλή το θέμα Τόμυ. Ιδού ο διάλογος:

Η ένδοξη πατρίδα μας - τελευταία ως συνήθως σε κάτι τέτοια - ανακάλυψε την όλη ιστορία μόλις φέτος, όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος την είχε ξεχάσει.

Εμφανίστηκε λοιπόν σε έντυπο (αγνώστων λοιπών στοιχείων) το παρακάτω άρθρο της κυρίας Ανδριώτη (επίσης αγνώστων λοιπών στοιχείων, εκτός αν είναι συγγενής του Alexi Andriotti):

Ρατσιστής ο Χίλφιγκερ

Αν ήξερα οτι οι Αφροαμερικανοί, οι Λατινοαμερικάνοι, οι Εβραίοι, οι Έλληνες και οι Ασιάτες θα φορούσαν τα ρούχα μου, δεν θα τα έφτιαχνα ποτέ τόσο όμορφα. Μακάροι αυτοί οι άνθρωποι να μη φορούσαν ποτέ τα ρούχα μου, επειδή είναι καταστκευασμένα για ανώτερης τάξης λευκούς ανθρώπους. Τη δήλωση αυτή έκανε ο Αμερικάνος σχεδιαστής μόδας Τόμι Χίλφιγκερ που συμμετείχε στην εκπομπή της Όπρα Γουίνφρεϊ με θέμα το ρατσισμό. Η παρουσιάστρια τον ρώτησε αν έκανε αυτή τη δήλωση και όταν ο σχεδιαστής της είπε "ναι", εκείνη του ζήτησε να αποχωρήσει απο την εκπομπή της! Σκεφτείτε τα αυτά πριν αγοράσετε κάτι δικό του...

Εμείς να τα σκεφτούμε κυρία μου.

Εσείς όμως, που υποτίθεται πως είστε και δημοσιογράφα, μήπως να σκεφτόσασταν να ελέγξετε την εγκυρότητα των γραφομένων σας, αντί να αναπαράγετε και να επικυρώνετε την κάθε ράδιο-αρβύλα;

Δεν είναι δύσκολο, αλήθεια σας λέω: ένα πρόχειρο γκουγκλάρισμα βγάζει κάτι εκατοντάδες σελίδες που υποστηρίζουν το αυτονόητο - οτι ένας πετυχημένος επιχειρηματίας δεν θα έκανε ποτέ την κεφαλαιώδη μαλακία να ζημιώσει την εταιρεία του κατα τόσο ηλίθιο τρόπο...

Και προσέξτε: δεν τα χώνω στη φιλενάδα που μου έστειλε με mail το άρθρο. Όσο κι αν συφιλιάζομαι με όσους πατάνε το forward χωρίς να το βάλουν λίγο να δουλέψει το ρημάδι το μυαλουδάκι, η μαύρη αλήθεια είναι οτι δεν είχε καμία υποχρέωση να το ψάξει η κοπέλα.

Δεν τα χώνω ούτε καν σε ένα παιδικό πάρτυ-ραδιοφωνική εκπομπή στο Mad radio, όπου μία πιπίνα φόρτωνε τους ακροατές να μην ξαναπατήσουν πόδι στου Τόμυ το τσαρδάκι, γιατί είναι - περίπου - εχθρός της πατρίδας!

(δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά στην ελληνική version είμαστε κι εμείς μέσα στους θιγμένους!!!)

Σε όλους αυτούς ταιριάζει γάντι η φράση που διάβασα στο ΒιοΛόγο (και ανήκει στον μακαρίτη καθηγητή του Berkeley Carlo Cipolla):

"... ένα ηλίθιο άτομο θα προκαλέσει απώλειες σε κάποιο άλλο άτομο ή σύνολο ατόμων ενώ παράλληλα η πράξη αυτή δεν αποφέρει κάποιο κέρδος στο ίδιο ή ενδεχομένως προκαλεί και απώλειες στο ίδιο".

Το επιμύθιο, τέκνα, είναι το εξής: αν δε γουστάρετε τον Τόμυ και τους ομοίους του γιατί κοτσάρουν το λογότυπό τους σε κάτι πανάθλια τσίτια και τα πουλάνε σε γελοίες τιμές, μαζί σας!

Ας μη γινόμαστε όμως πιόνια στο μεταξύ τους παιχνιδάκι για το ποιός θα κάνει την πιο γερή μπάζα...

Ξημερώνει και βραδιάζει

2007-09-21T12:36:00.000+03:00

Ο τίτλος έχει λίνκι!
Το πατάς και βγαίνει μια εικόνα!!
Είναι το Hong Kong!!!
Το mouse σου είναι ο ήλιος: το κουνάς προς τα πάνω και ξημερώνει, το κουνάς προς τα κάτω και νυχτώνει!!!!
Γαματούλι?

Ραν-ταϊμ-έρο (όπως σο-μπρ-έρο)

2007-09-20T11:32:00.000+03:00

Εδώ ο ψηφιακός νταλκάς του Β. Πάλλη.
Ακούστε τον να την ακούσετε!!!!!
ΔΕ ΧΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!
Βρέθηκε σε παλιά ΑΝΑΡΤΗΣΗ του Τσίρκου - mille merci!

The wind of change μας πήρε και μας σήκωσε...

2007-09-19T15:50:00.000+03:00

Αφού παιδεύτηκα δυο μέρες με templates, skins, layouts και κώδικες (δόξα και τιμή στον ανώνυμο προγραμματιστή, τον καλύτερο πελάτη του ανώνυμου οφθαλμίατρου), κατάφερα τελικά να χάσω όλα μου τα λίνκια!!!

Τί έμαθα:

1. Οτι κυκλοφορούν εκατομμύρια διαφορετικά templates για όλα τα γούστα, γεγονός που κάνει δύσκολη την επιλογή και τη ζωή μας γενικότερα.

2. Οτι απο αυτά τα εκατομμύρια templates, αυτά που κάνουν για τη δουλειά που τα θες είναι ελάχιστα.

Και κατά κανόνα τα πιο ξενέρωτα.

Και κανείς δε θα σου επισημάνει τη διαφορά ανάμεσα σε χρήσιμα και άχρηστα templates.

Θα το ανακαλύψεις μια ώρα μετά, απο το error message του blogger.

3. Τα templates τα σωστά τα πρόστυχα απευθύνονται αποκλειστικά σε χρήστες wordpress - βρε λες;...

Σανίδα σωτηρίας οι θεοί PYZAM, με εγγύηση λόγω καταγωγής (ινδο-πάκια), άπαιχτη συλλογή μπλιμπλικιών και ακόμα πιο άπαιχτο όνομα.

Θα 'λεγα κι άλλα καλά λόγια, αλλά μου την έσπασε το bannerάκι τους που κωλόκατσε πάνω-πάνω στη σελίδα και δε λέει να φύγει...

Γι' αυτή τη σεζόν, λοιπόν, θα φορεθεί ένας super classy συνδυασμός μαύρου με πορτοκαλί-που-βγάζει-μάτι και αξεσουάρ γκομενίτσα εποχής λέιτ σίξτιζ - ή μήπως έρλι σέβεντιζ; Κατερίναααααα??!! - που θυμίζει λίγο Austin Powers και γι' αυτό την αγαπάμε!

Περιμένω να ακούσω καμιά καλή κουβέντα για τον κόπο μου!!!!!!

Μέχρι να φιλοτιμηθείτε, πάω να αναζητήσω τα χαμένα λίνκια...

Στο μυαλό ξενυχτισμένου επιβάτη της ΕΘΕΛ - το χάος

2007-09-18T10:38:00.000+03:00

Κάθε πρωί περιμένω στη στάση το λεωφορείο.

Με πιάνει μία ανυπομονησία περίεργη, παρ' όλο που είμαι σίγουρη οτι θα έρθει.

Όπως σίγουρη είμαι οτι θα με πάει εκεί που πρέπει να φτάσω, είτε το θέλω είτε όχι.

Ξέρω απο την αρχή οτι θα κατέβω πριν το τέλος της διαδρομής.

{Η λέξη "τέλος" ανέκαθεν μου έφερνε σύγκρυο, ακόμα και στο context "τέλη κυκλοφορίας".}

Στη διαδρομή το διασκεδάζω: ακούω ράδιο, χαζεύω τους άλλους επιβάτες...

Ωραία, δε λέω. Αλλά όχι για πολύ.

Κι όταν τελικά δω τη στάση μου, ξέρω οτι ήρθε η στιγμή να πατήσω το κόκκινο κουμπί.

Όσο καλά κι αν πέρασα στην πρωινή μου βόλτα, εδώ κατεβαίνω.

Το λεωφορείο πρέπει να ακολουθήσει τη διαδρομή του κι εγώ τη δική μου.

Όσο κι αν προσπαθεί ο οδηγός να καθυστερήσει,

όσο κι αν κολλάει πίσω απο τα πιο αργοκίνητα οχήματα,

η ροή των πραγμάτων είναι προδιαγεγραμμένη.

{Το πολύ πολύ να μου κάνει τα νεύρα κορδέλες.}

Το κόκκινο κουμπί έχει πατηθεί και είναι υποχρεωμένος να σταματήσει και να ανοίξει τις πόρτες.

Για να πάρει ο καθένας το δρόμο που θέλει.

Μωρό μου, νομίζω οτι, κάπου στο βάθος, διακρίνω πλέον τη στάση μου.

Κι αν δεν έχουμε δραματική αλλαγή πορείας, δεν κωλώνω να πατήσω το κουμπί.

Άλλος για την έδρα μας;

2007-09-07T11:57:00.000+03:00

Πρόσφατα ανακάλυψα το blog του ΒιοΛόγου, στο οποίο εκτός των άλλων υπάρχουν και αρκετές ενδιαφέρουσες ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ σχετικά με την ανώτατη παιδεία στην Ελλάδα.

Σε κάποια απο αυτές, ένας απο τους σχολιαστές παραθέτει, αντί απάντησης, λίνκι για το άρθρο που ακολουθεί.

Προσωπική άποψη δε διαθέτω, ούτε και βλέψεις για ακαδημαϊκή καριέρα. Ο Μάργαρης όμως τα λέει ωραία, με έξυπνο χιούμορ και απόλυτα to the point.

Το κειμενάκι είναι copy-paste απο το ένθετο Νέες Εποχές της εφημερίδας Το Βήμα (εδώ το καλό το λίνκι) κι αν με μπουζουριάσουν για το κλόπιράιτ, ελπίζω να μου φέρνετε κανα τσιγαράκι στην ψειρού!

Πώς να γίνετε πανεπιστημιακός

Ν. Σ. ΜΑΡΓΑΡΗΣ

Οταν στα πανεπιστήμια ψηφίζουμε σχεδόν κάθε εβδομάδα, η έκδοση οδηγού προς τους εκλέκτορες γίνεται αδήριτη ανάγκη. Ιδιαίτερα σε όσους διαθέτουν τη συσσωρευμένη εμπειρία των παλαιοτέρων, όπως ο υπογραφόμενος που είναι καθηγητής από το 1978. Πριν, επομένως, δω «τα ραδίκια ανάποδα», επιθυμώ να αφήσω και κάποια παρακαταθήκη στους νεότερους συναδέλφους. Στο κείμενο που ακολουθεί λαμβάνεται σοβαρότατα υπόψη το γεγονός ότι ο νόμος απαιτεί «φανερή και αιτιολογημένη ψήφο». Κάτι έπρεπε να γίνει λοιπόν για να μη βασανίζονται οι εκλέκτορες με την αιτιολόγηση και να δοθούν απερίσπαστοι και με πάθος στη μελέτη εφημερίδων, στην τηλεθέαση και στα μαζικά «πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια» που γίνονται σε εβδομαδιαία βάση και στα οποία συμμετέχει η λεγόμενη ΠΟΣΔΕΠ, η οποία εκπροσωπεί αγωνιστικά και μαζικά το αξιοσέβαστο ποσοστό του 10% των συναδέλφων. Κοπίασα αρκετά αλλά νομίζω ότι κατάφερα να κωδικοποιήσω τις περιπτώσεις που παρουσιάζονται, οπότε, ανάλογα με το αν τους αρέσει ή όχι η φάτσα του υποψηφίου, να βρίσκουν αμέσως στον τυφλοσούρτη που παρουσιάζω υπερήφανα όλα τα επιχειρήματα που μπορεί να χρειαστούν για να εξυψώσουν ή να μηδενίσουν οποιονδήποτε κρινόμενο. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν διεκδικώ την πατρότητα του οδηγού, επειδή ίσχυε και ισχύει δίκην εθιμικού δικαίου, αλλά απλώς την κωδικοποίησή του. Την οποία είχα κάνει και πριν από είκοσι πέντε χρόνια στο περιοδικό «Αντί». Ισως μερικοί αναγνώστες να απορήσουν, αλλά τους πληροφορώ ότι χρησιμοποιήθηκε ήδη ευρύτατα. Μια ματιά στα πρακτικά παλαιότερων εκλογών το αποδεικνύει. Ας θεωρηθεί η σημερινή προσφορά μου ένα μικρό λιθαράκι στην αύξηση της παραγωγικότητας στην ανώτατη Παιδεία και στην ενημέρωση των νέων εκλεκτόρων. Ας δούμε τώρα τις περιπτώσεις:

1. Ο υποψήφιος είναι νέος
Τον θέλουμε. Η ηλικία του είναι εγγύηση ελπίδας ότι θα προσφέρει πολλά. Ο ενθουσιασμός που μπορεί να μεταδώσει στους φοιτητές ένα νέο άτομο, το οποίο δεν αφομοιώθηκε ακόμη με τις παραδοσιακές πανεπιστημιακές δομές, είναι απαραίτητος.
Δεν τον θέλουμε. Δυστυχώς είναι ακόμη ανώριμος για την κατάληψη της θέσης. Καλό θα είναι να μην βιάζεται, αλλά να συνεχίσει τις προσπάθειές του με σοβαρότητα και χωρίς σπασμωδικές κινήσεις.

2. Ο υποψήφιος είναι ηλικιωμένος
Τον θέλουμε. Η ωριμότητα που απέκτησε μετά πολυετή προσφορά τον κάνει αναντικατάστατο. Εφτασε ο καιρός η εμπειρία του να γίνει κτήμα των νεοτέρων.
Δεν τον θέλουμε. Παρ' όλη την πολυετή παρουσία του δεν μπόρεσε ως σήμερα να αποδείξει ότι είναι άξιος για την κατάληψη της θέσης αυτής, η οποία απαιτεί αυξημένες υποχρεώσεις. Η ανάγκη για νέους και δυναμικούς διδάσκοντες είναι αδήριτη, ιδιαίτερα σε χώρους όπως ο πανεπιστημιακός, που χαρακτηρίζεται από δυναμισμό.

3. Ο υποψήφιος έχει πολλές εργασίες
Τον θέλουμε. Ο αριθμός των εργασιών του δείχνει ασυνήθιστα ερευνητικό πάθος και εργατικότητα.
Δεν τον θέλουμε. Φαίνεται, δυστυχώς, ότι χαρακτηρίζεται από πάθος για γρήγορη ανέλιξη και έτσι έδωσε περισσότερο βάρος στην ποσότητα παρά στην ποιότητα.

4. Ο υποψήφιος έχει λίγες εργασίες
Τον θέλουμε. Ουδέποτε έδρασε πάνω του ο καριερισμός, κάτι που δείχνει ξεκάθαρα ο αριθμός των λίγων, αλλά αρίστης ποιότητας, εργασιών του.
Δεν τον θέλουμε. Μέσα σε τόσα χρόνια ελάχιστα δείγματα της δουλειάς του είδαν το φως της δημοσιότητας, κάτι που δείχνει σοβαρή στειρότητα.

5. Ο υποψήφιος έχει εργασίες μόνος του
Τον θέλουμε. Φαίνεται ξεκάθαρα από το δημοσιευμένο έργο του ότι υπάρχει σοβαρότατη αυτοδυναμία, μια και είναι σχεδόν πάντοτε ο μοναδικός συγγραφέας.
Δεν τον θέλουμε. Ο πανεπιστημιακός χώρος απαιτεί συνεργασία. Πώς μπορεί να προωθήσει άτομα όταν δούλεψε σχεδόν πάντοτε απομονωμένος; Πώς θα συνεργαστεί με τους νέους επιστήμονες και φοιτητές όταν παρουσιάζει αυξημένη εσωστρέφεια;

6. Ο υποψήφιος έχει εργασίες σε συνεργασία με άλλους
Τον θέλουμε. Φαίνεται ξεκάθαρα όχι μόνο το πάθος του υποψηφίου για δουλειά ποιότητας αλλά συγχρόνως και η συνεργατικότητά του, κάτι που τον κάνει ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο.
Δεν τον θέλουμε. Δυστυχώς δεν μπορεί να φανεί η αυτοδυναμία του υποψηφίου γιατί η προσωπική του συμβολή σε δημοσιευμένες εργασίες είναι σημείο σκοτεινό που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.

7. Ο υποψήφιος συνεργάστηκε με διασήμους
Τον θέλουμε. Οταν ο διάσημος επιστήμονας τάδε, που έχει δυνατότητα επιλογής των αρίστων του κλάδου του τον έχει στο επιτελείο του, φαίνεται ξεκάθαρα ότι πρόκειται για επιστήμονα αναγνωρισμένης επάρκειας.
Δεν τον θέλουμε. Πώς να αναγνωριστεί η προσωπική επάρκεια και αυτοδυναμία υποψηφίου που δούλεψε πάντα στη σκιά των άλλων;

8. Ο υποψήφιος συνεργάστηκε με ασήμους
Τον θέλουμε. Είναι φανερό ότι ο υποψήφιος, με την αναμφισβήτητη επάρκειά του, δημιούργησε δική του ερευνητική ομάδα στην οποία κυριαρχούσε.
Δεν τον θέλουμε. Δυστυχώς, ουδέποτε ο υποψήφιος μαθήτευσε σε έγκριτους επιστήμονες και φαίνεται να τον διακρίνει υπεροψία. Είναι ξεκάθαρο ότι αγνοεί την παραγωγική ατμόσφαιρα συνεργασίας που προκύπτει με τους αρίστους του κλάδου.

9. Ο υποψήφιος ασχολήθηκε μόνο με ένα θέμα
Τον θέλουμε. Με ιδιαίτερα αυξημένη επιμονή και υπομονή ανάλωσε τη ζωή του στην έρευνα τού τάδε θέματος χωρίς σπασμωδικές κινήσεις, κάτι που εγγυάται σοβαρή ποιότητα επιστήμονα.
Δεν τον θέλουμε. Δυστυχώς παρέμεινε για όλη τη μέχρι σήμερα ζωή του σε έναν σχετικά στενό ερευνητικό χώρο, κάτι που δείχνει ανεπάρκεια αντίδρασης στις νέες τάσεις και εξελίξεις της επιστήμης που καθημερινά εμφανίζονται και μας προκαλούν να τις μελετήσουμε.

10. Ο υποψήφιος ασχολήθηκε με πολλά θέματα
Τον θέλουμε. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δυστυχώς την πολυτέλεια να προωθούμε άτομα που ασχολήθηκαν μόνο σε έναν ερευνητικό χώρο. Ο υποψήφιος δείχνει ξεκάθαρα με την πολυμέρειά του ότι θα αποβεί ιδιαίτερα χρήσιμο στέλεχος και θα ανταποκριθεί όχι μόνο στα στενά όρια της υπό πλήρωσης θέσης, αλλά θα βοηθήσει ουσιαστικά την όλη εξέλιξη του τμήματός μας.
Δεν τον θέλουμε. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι μικρό μόνο μέρος του έργου του εμπίπτει στο περιεχόμενο τής υπό πλήρωσης θέσης. Παρ' όλο τον μεγάλο αριθμό των εργασιών του ελάχιστες αφορούν το αντικείμενο για το οποίο αναζητούμε υποψήφιο που θα το θεραπεύσει.

11. Ο υποψήφιος ήταν πολλά χρόνια στο εξωτερικό
Τον θέλουμε. Η συσσωρευμένη εμπειρία που απέκτησε δουλεύοντας σε αναγνωρισμένα ιδρύματα της αλλοδαπής τον κάνουν αναντικατάστατο. Υπάρχει αδήριτη ανάγκη προσέλκυσης επιστημόνων κύρους που δεν γνωρίζουν σύνορα.
Δεν τον θέλουμε. Δυστυχώς αγνοεί την ελληνική πραγματικότητα. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα ατόμων που ενώ διέπρεψαν στο εξωτερικό όταν ήρθαν στη χώρα μας απέτυχαν.

12. Ο υποψήφιος δεν πήγε στο εξωτερικό
Τον θέλουμε. Παρ' όλη τη συνεχή παρουσία στη χώρα μας κατάφερε και απέδωσε σοβαρότατο έργο, παλεύοντας συνεχώς με τις αντίξοες ελληνικές συνθήκες, τις οποίες κατόρθωσε και ξεπέρασε.
Δεν τον θέλουμε. Δυστυχώς, του λείπει κάθε μετεκπαίδευση στο εξωτερικό. Σε μια εποχή όπου η ανταλλαγή πληροφοριών είναι παραπάνω από αναγκαία ο υποψήφιος εμφανίζεται τελείως γυμνός από τέτοια εμπειρία. Το μειονέκτημα αυτό είναι ανυπέρβλητο.

Οι παραπάνω οδηγίες είναι φυσικό ότι δεν εξαντλούν το θέμα, νομίζω όμως ότι προσφέρει σημαντική βοήθεια. Θεωρώ επίσης ότι ορισμένες εκφράσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και να βοηθήσουν προκειμένου η αιτιολόγηση να είναι πλήρης. Για παράδειγμα, μπορεί να γίνεται ξεκίνημα με την έκφραση «διάβασα προσεκτικά και υπεύθυνα το έργο του υποψηφίου και βρίσκομαι στην ευχάριστη (δυσάρεστη) θέση να το ψηφίσω (να μην τον ψηφίσω) διότι». Στο σημείο αυτό παρεμβάλλεται το κείμενο του οδηγού και συνεχίζουμε:«Ιδιαίτερα στις κρίσιμες στιγμές τις οποίες η Παιδεία μας διέρχεται». Εδώ μπορεί να προστεθεί, ανάλογα με το αν οι φοιτητές μας βλέπουν, «οι φοιτητές σήμερα έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από μας και δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε». Αν οι φοιτητές συμφωνούν με τη θέση μας, πάει καλά, αν όμως διαφωνούν, το κλείσιμο μπορεί να εμπλουτιστεί με το κρεσέντο «γνωρίζω ότι σήμερα με το νεανικό πάθος και την αγνότητα που διακρίνει τους φοιτητές μας να διαφωνούν, όμως, είμαι βέβαιος ότι θα κατανοήσουν τη στάση μου που καθορίζεται τόσο από επιστημονική πληροφόρηση που διαθέτω όσο και από την αγάπη και το αίσθημα ευθύνης προς αυτούς». Αν- με πρόβες στο σπίτι - δώσουμε όλο μας το πάθος στην απαγγελία αυτή, πιθανότατα και με έναν λυγμό στο σημείο που μιλάμε για υπευθυνότητα, υπάρχει μεγάλη ελπίδα και να μας χειροκροτήσουν.

Ο κ. Ν. Σ. Μάργαρης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Το ΒΗΜΑ, 21/01/2007 , Σελ.: B53

Τsόντa / έκτακτο

2007-09-07T11:33:00.000+03:00

Αγαπητέ κύριε Αλαβάνο,

μετά λύπης μου σας πληροφορώ πως το γεγονός οτι, σαν παιδί κι εγώ, διατηρώ ένα blog, όπου γράφω ό,τι μου κατέβει στην καρκάλα, δε σημαίνει σε καμία περίπτωση οτι προτίθεμαι να σας ψηφίσω κιόλας.

Φαντάζομαι οτι υπάρχουν κάποιες χιλιάδες Ελλήνων που ασχολούνται με blogs, είτε ενεργά είτε από σπόντα. Επίσης, με σχετική ασφάλεια μπορώ να υποθέσω πως δεν πιάσατε καθέναν απο αυτούς να τον ρωτήσετε τί θα ψηφίσει - και σίγουρα δεν σας απάντησαν μ' ένα στόμα μια φωνή "εσένα πρόεδρε"...

Ως εκ τούτου, καλό θα ήταν να μη δημιουργείτε εντυπώσεις αναφερόμενος σε μία τόσο ευρεία κατηγορία συμπολιτών σας ως "οι bloggers", ιδίως δε όταν συμμετέχετε σε ένα τόσο προβεβλημένο τηλεοπτικό γεγονός όπως ήταν το χθεσινοβραδινό -και καλά - debate.

Όχι τίποτ' άλλο, μου τρομάζετε και τη γιαγιά και νομίζει οτι ανήκω σε κάποια αίρεση που σχεδιάζει μαζικές αυτοκτονίες των μελών της μετά τις εκλογές!

Μετά τιμής,

Εγώ

Τί είδε ο Ιάπων στο Σύνταγμα

2007-08-30T13:24:00.000+03:00

Κατ' αρχήν να ομολογήσω οτι βαριόμουν ΦΡΙΚΤΑ να κατέβω κέντρο.
Έκανε ζέστη, μόλις είχα γυρίσει απ' τη δουλειά, νύσταζα...
Τελικά μ' έφαγε η πρεμούρα μου να "διαδώσω το μήνυμα" και με τράβηξαν με το ζόρι, χρησιμοποιώντας το ατράνταχτο επιχείρημα "εσύ μας έστειλες το mail για τη συγκέντρωση - έλα να πακετωθούμε παρέα".
Ντύθηκα λοιπόν μαύρη χήρα και μαζί με τα δύο κοράκια μου φορτωθήκαμε στο λεωφορείο.
Τρεις στάσεις μετά και ενώ το λεωφορείο ήταν σταματημένο, ένας πεζός ήρθε με φόρα, στούκαρε πάνω του και άνοιξε το κεφάλι του.
Ο πεζός...
Έπεσε πάνω στο λεωφορείο...
Θα έπρεπε ίσως να μας πει κάτι αυτό το γεγονός (καθήστε σπίτια σας), αλλά δε μας είπε.
Και συνεχίσαμε απτόητοι με το επόμενο λεωφορείο.
Λίγη ώρα αργότερα βρισκόμασταν στο μετρό παρέα με πλήθος άλλες χήρες και κοράκια.
Το θέαμα θα πρέπει να ήταν σκιαχτικό, γιατί τα περισσότερα παιδάκια που περίμεναν στους σταθμούς με τους γονείς τους, αρνούνταν να μπουν στο τρένο με όλη αυτή τη μαυρίλα.
Να σημειώσω εδώ, μιας και είπαμε για παιδάκια, οτι στη συγκέντρωση συμμετείχαν και αρκετοί γονείς με τα πιτσιρίκια τους - έχει σημασία...
Τέλος πάντων, κάποτε φτάσαμε.
Βγαίνοντας απο το σταθμό του Συντάγματος, μείναμε μαλάκες με το πλήθος που είχε μαζευτεί.
Και ήταν όλοι τόοοοοσο ήσυχοι, που προς στιγμήν σκέφτηκα "Ρε λες να πετύχει τελικά;"
Τρια δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα την πρώτη σφυρίχτρα.
ΟΚ. Ακόμη εδώ είμαστε, δεν έχουμε περάσει τα σύνορα, ούτε έχουμε διακτινιστεί σε μια άλλη χώρα, όπου η ιδέα "σιωπηλή διαμαρτυρία" δεν προκαλεί αυθόρμητο αχαχουχα.
Μέσα στον γενικό χαμό, βρήκαμε ως εκ θαύματος τους υπόλοιπους τρεις της παρέας. Νερό πάλι δε βρήκαμε - τουλάχιστον όχι κρύο.
Για κάμποση ώρα περιφερόμασταν άσχετα, ψάχνοντας για καμιά περιβαλλοντική οργάνωση να ρωτήσουμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ως εθελοντές. Τελικά βρήκα μόνο αυτούς τους τύπους, οι οποίοι περιπολούν στην Πάρνηθα (μόνο;) για την πρόληψη δασικών πυρκαγιών. Κάτι είναι κι αυτό...

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ
Κατά τα άλλα, μαζέψαμε ένα πάκο φυλλάδια με περιεχόμενο αμιγώς πολιτικό - μη σου πω και κομματικό - που κατέληγαν όλα στο ίδιο ρεζουμέ: Μην ψηφίσετε αυτούς, ψηφίστε εμάς που έχουμε και οικολογικές ευαισθησίες. Και δημεύουμε και την εκκλησιαστική περιουσία άμα λάχει!
Κάποιοι απο αυτούς που έπαιρναν τα φυλλάδια πάλι, δεν ξέρω πόσο καίγονται για τα δάση, για την καθαριότητα της πόλης πάντως καρφάκι δεν τους καίγεται. Αρκετοί μάλιστα, πριν τα πετάξουν στο δρόμο, τα έκοβαν μικρα κομματάκια - έξτρα πόντοι δυσκολίας για τον οδοκαθαριστή της επόμενης μέρας...
Στο οδόστρωμα έβλεπες επίσης: μπουκαλάκια νερού, πλαστικά ποτήρια καφέ (τρελή δουλειά το everest) και πολλές πολλές πολλές γόπες (δύο απο τις οποίες δικές μου, το ομολογώ). Όμορφα......

ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΕΣ
Βαθιά ανάσα και αισιόδοξες σκέψεις. Τουλάχιστον δεν ακούμε ντουντούκες.
Πέντε δευτερόλεπτα μετά την ακούω. Όχι γενικώς, τη ντουντούκα ακούω. Μπα, ιδέα σου θα 'ναι...
Γυρίζω να δω. Δεν είναι ιδέα σου.
Ένας τύπος κρατάει το μικρόφωνο και προσπαθεί να διαβάσει κείμενο απο κάποιο απο τα φυλλάδια που κρατάμε κι εμείς στα χέρια μας.
Ένας δεύτερος κρατάει τη ντουντούκα. Δεν προσπαθεί να διαβάσει τίποτα. Ευτυχώς.
Πίσω τους ακολουθεί κοπελίτσα που βαράει παλαμάκια (!!!). Πίσω της δεν ακολουθεί κανείς. Κάνουν μερικά βήματα και εξαφανίζονται στο πλήθος.
Παράνοια.

ΧΩΡΙΣ ΠΑΝΟ
Ψυχραιμία. Τουλάχιστον δε βλέπουμε πανό.
Ο διπλανός μου με τραβάει στην άκρη. Μήπως θέλει να γνωριστούμε καλύτερα;
Όοοοοχι. Απλά έχει δει κάτι να πλησιάζει. Is it a bird? Is it a plane? Όχι.
Μια πορεία. Κανονική. Με τα πανό της, τα συνθήματά της, κομπλέ.
Κάτι χιλιάδες κόσμος είναι αυτός, να μην εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία;
Πλέον τα 'χω πάρει άσχημα και κάποιος πρέπει να την πληρώσει. Την πληρώνει τελικά άσχετη - και κάπως κουνημένη - κυριούλα που είχε την κακή ιδέα να μας πλησιάσει με επιθετικό ύφος και ανεβασμένο τόνο φωνής. Προλαβαίνω να της τα χώσω για κανένα πεντάλεπτο, προτού τραπεί εις άτακτον φυγήν.
Ο καλός μου αποφασίζει οτι αυτή μάλλον είναι η κατάλληλη ώρα να με μπουγελώσει. Πριν φάμε κανα βρωμόξυλο.

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Μ' ετούτα και μ' εκείνα έχει βραδιάσει πια. Ανεβαίνουμε προς τη Βουλή και σα να αναθαρρεύω κάπως. Οι περισσότεροι παραμένουν στην πλατεία. Χωρίς πανό. Χωρίς συνθήματα. Κρίμα που οι λίγοι μπορούν να χαλάσουν την προσπάθεια των πολλών. Και σου μένει στο τέλος μια πικρίλα στο στόμα...
Ανεβαίνουμε που λες τα σκαλιά της πλατείας. ΈΞω απο τη Βουλή, κάποιοι έχουν ανάψει φωτιά. Χωρίς φασαρίες. Ήσυχα κι ωραία. Κόσμος πολύς στριμώχνεται σε όλο το δρόμο. Μαζί και οι γονείς με τα παιδάκια που λέγαμε πριν. Και ξαφνικά ΜΠΑΜ!
Είμαστε μακριά απο το σκηνικό. Δεν είδα τί συνέβη. Απο τους γύρω μου ακούω "οι μπάτσοι ρίχνουν κροτίδες". Σύμφωνα με τις σημερινές ειδήσεις, "οι άνδρες των ΜΑΤ προχώρησαν σε ρίψη χειροβομβίδων κρότου-λάμψης όταν αντιλήφθηκαν ύποπτες κινήσεις αναρχικών στο χώρο".
Έξω απο τη Βουλή, το μόνο που αντιληφθήκαμε ήταν το ΜΠΑΜ. Κι ύστερα ήρθαν τα συνθήματα. Τα γνωστά. "Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι", "Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή". Τίποτα πρωτότυπο.
Κι άλλο ΜΠΑΜ. Και ξαφνικά ο κόσμος χωρίζεται στα δύο: σ' εκείνους που τρέχουν προς το νταβαντούρι και σ' εκείνους που τρέχουν να φύγουν απο το νταβαντούρι. Οι πρώτοι αδιαφορούν για τους δεύτερους. Οι δεύτεροι - κυρίως μεγαλύτεροι σε ηλικία και κοριτσάκια - προσπαθούν να αποφύγουν τους πρώτους, που τους σπρώχνουν στην άκρη, βγάζοντας παράλληλα απο τα σακίδια τον απαραίτητο εξοπλισμό: μάσκες, κράνη, μαντίλια και τα ρέστα παγωτό.
Τί κάνει η αστυνομία για να ελέγξει την κατάσταση; Ρίχνει και τρίτη κροτίδα. Και τέταρτη. Και πέμπτη. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να τρέχουν πανικόβλητοι και αναρωτιέμαι: αν ένας απο αυτούς γλιστρήσει, πέσει και πόδοπατηθεί, αν κάποιος σκοντάψει, κουτρουβαλήσει τα σκαλιά και σπάσει οτιδήποτε (απο αστράγαλο μέχρι λαιμό), ποιός θα αναλάβει την ευθύνη; Μήπως η αστυνομία, που στο κάτω-κάτω προκάλεσε όλο τον πανικό; Ούτε εσύ το βλέπεις ε;
Δεν προλαβαίνω να αναρωτηθώ για πολύ. Με τραβάνε οι υπόλοιποι και φεύγουμε με τα πόδια προς Ευαγγελισμό. Στο δρόμο πέφτουμε πάνω σε μια πολύ παράξενη εικόνα: τρεις κλούβες κλείνουν κατά πλάτος το δρόμο, τα ΜΑΤ παραταγμένα μπροστά και πίσω τους ένα τεράστιο, πανέμορφο φεγγάρι! Έκανα και απόπειρα να φωτογραφίσω το θέαμα. Άθλιο αποτέλεσμα, αλλά δίνει μια ιδέα:

Κατεβαίνοντας στο σταθμό της Κατεχάκη, έχουμε μία τελευταία αναπάντεχη συνάντηση με τους φίλους μας τα ΜΑΤ: τρεις διμοιρίες με πλήρη εξάρτυση κατευθύνονται με το μετρό προς το Σύνταγμα. Προφανώς για να ελέγξουν το πλήθος κι αυτοί, όπως είχαν κάνει με τόση επιτυχία οι συνάδελφοί τους προηγουμένως...

Κατεβαίνοντας προς την αποβάθρα, τα άξια αυτά τέκνα του αθάνατου ελληνικού πνεύματος κρίνουν σκόπιμο να φωνάζουν ο ένας στον άλλο, να χτυπούν τις ασπίδες τους όπου βρουν και γενικά δημιουργούν μία τρελή βαβούρα, ενώ παράλληλα κοιτούν προκλητικά έντονα τους παγωμένους επιβάτες ("Ρε μπας κι έγινε πραξικόπημα;") σχολιάζοντας διακριτικότατα ("Πω ρε μαλάκα ένα μουνιιι!!!").

Αυτά τα μπόλικα είδα εγώ, ο άσχετος και μη δικτυωμένος πολίτης που τραβήχτηκα στο Σύνταγμα χθες να εκφράσω την αγανάκτηση και το θυμό μου.

Στο εξης θα αγανακτώ και θα θυμώνω σπίτι μου. Όχι γιατί οι προθέσεις των διοργανωτών δεν ήταν καλές. Οι καλύτερες. Και αυτό φάνηκε απο τον κόσμο που έπιασε το μήνυμα - θρηνούμε στην κηδεία του μέλλοντός μας - και φέρθηκε ανάλογα. Κι αυτοί ήταν οι περισσότεροι.

Αλλά αυτή την καπηλεία δε γουστάρω να τη βλέπω, όπως δε γουστάρω να ακούω απο 18χρονά με αφάνα και φιογκάκι ατάκες του τύπου "μαλάκα δε γουστάρεις τρελά να τα σπάσουμε τώρα;", λες κι είναι πρώτο τραπέζι πίστα στην Κελεκίδου...

Το βλέπεις αυτό παιδί μου;

2007-08-28T10:43:00.000+03:00

- Ναι μαμά. Τί είναι;
- Δάσος παιδί μου. Είχαμε πολλά τέτοια κάποτε.

Παρεπιπτόντως, μου έχει έρθει απο πολλές μεριές αυτό το mail:

ΟΚ ρε παιδιά, και μαύρα θα βάλω, και στο Σύνταγμα θα τρέξω, και θα το προωθήσω το μήνυμα όπου μπορώ.

ΑΛΛΑ

Αφενός επιτρέψτε μου να διατηρήσω τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο μπορούμε να "διαμαρτυρηθούμε σιωπηλά".

Αφετέρου δεν καταλαβαίνω ποιανού ο κώλος θα ιδρώσει με όλα αυτά. Και για την Πάρνηθα τα ίδια κάναμε. Και λοιπόν;

Είπε η Nobody σε σχόλιό της σχετικά με το θέμα: Αυτοί μόνο για τις εκλογές νοιάζονται.

Συμφωνώ απολύτως.

Γι' αυτό, την Κυριακή των εκλογών - και όλες τις Κυριακές όλων των εκλογών που θα ακολουθήσουν - θα τους ρίξω πέντε βαρβάτα φάσκελα και δε θα περάσω ούτε απ' έξω απο το εκλογικό κέντρο.

Και το ίδιο θα προτείνω σε όποιον ξέρω και δεν ξέρω.

Κι αν ποτέ αποκτήσω παιδιά, το ίδιο θα προτείνω και σ' αυτά.

-Γιατί μαμά;

-Γιατί αυτοί οι καραγκιόζηδες που διεκδικούν την ψήφο σου παιδί μου, είναι οι ίδιοι που σου στέρησαν το μέλλον σου, και το μέλλον των παιδιών σου, και το μέλλον των παιδιών των παιδιών σου.

Humphrey, we're leaving

2007-08-17T10:14:00.000+03:00

Μαζεύω τα μπογαλάκια μου, τα 47 αντηλιακά μου, τον Stephen King μου, 2-3 μαγιώ και μερικά τσιτάκια για το βράδυ και πάω για βουτιές ακριβώς εδώ:

Φεύγω ήσυχη.

Ό,τι δάσος είχε απομείνει, το κάψαμε χτες - να ζήσουμε να το θυμόμαστε.

Αν και δεν το βλέπω να ζούμε για πολύ ακόμη έτσι όπως πάει η δουλειά.

Και, όπως έλεγε κι η γιαγιά μου, "δεν έχουν τσέπες τα σάβανα παιδάκι μου" - ακούει κανένας εργολάβος απ΄αυτούς που αύριο θα χτίζουν στα καμμένα; Μπα.

Alors

Σε όσους θα φύγουν ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Σε όσους μόλις γύρισαν ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ!

Σε όσους ούτε έφυγαν, ούτε θα φύγουν ΚΑΛΑ ΚΟΥΡΑΓΙΑ!

Τα λέμε απο Σεπτέμβρηηη!!!

Ευχαριστώ μαμά πατρίδα...

2007-08-14T11:47:00.000+03:00

... που εδώ και δυο μέρες στέλνεις στην πόρτα μου τα εκλεκτότερα εκ των τεκνών που σε υπηρετούν!

I love doing business with the army!!!!!!!!

PS: Το τελευταίο στρατοτεκνό μ' έπιασε να διαβάζω αυτό το blog με τον διακριτικότατο τίτλο - πάλι ρόμπα γίναμε...

Σας βλέπω...

2007-08-13T09:27:00.000+03:00

Όλους εσάς που οδηγείτε νυσταγμένοι κάθε πρωι.

Οι περισσότεροι πηγαίνετε στη δουλειά, εξ ου και το σούπερ μουρτζούφλικο ύφος, τα τρελά νεύρα κλπ.

Αν έχετε ήδη πάρει την άδειά σας, τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Επίσης και αν έχετε στείλει τη φαμίλια στο χωριό και ζείτε το revival της μπακουρο-επανάστασής σας. Σας παρατηρώ να σκαλίζετε τις μύτες σας νομίζοντας οτι δε σας βλέπει κανείς και σας οραματίζομαι χαλαρά στον καναπέ, σε Αλ Μπάντι κατάσταση, με το ένα χέρι μέσα στο (κίτρινο μπροστά, καφέ πίσω) σώβρακο, να κάνετε ζάπινγκ στα τσοντοκάναλα, ενώ γύρω σας συσσωρεύονται σε οροσειρές κουτάκια μπύρας και πακέτα απο το μοναδικό ανοιχτό ντελιβεράδικο της γειτονιάς "Ο Μερακλής".

Έχετε διάθεση να πλακωθείτε με όλους τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου, ιδίως δε με αυτούς που φέρουν βαλίτσες, σακ βουαγιάζ και το χαζό χαμόγελο που φωνάζει απο χιλιόμετρα "ΦΕΥΓΩ ΚΟΡΟΪΔΑΑΑΑ".

Αν δεν είστε μόνοι στο όχημα και δεν κουβαλάτε την προίκα σας, τότε είστε σίγουρα οικονομικοί μετανάστες απο ποιός-ξέρει-πού. Ένας απο την παρέα έχει αγοράσει μεταχειρισμένο hyundai, στο οποίο βάζετε βερεσέ βενζίνη για να πηγαίνετε άνετα στη δουλειά σας. Βέβαια, το "άνετα" είναι μια έννοια σχετική, γιατί πόσο άνετα μπορεί να χωρέσουν έξι άτομα στο hyundai; Δεν έχετε καμία διάθεση να πλακωθείτε με κανέναν, γιατί το αφεντικό σας ξεπατώνει 16 ώρες την ημέρα, 7 μέρες τη βδομάδα και δε σας έχει μείνει κουράγιο ούτε να κατουρήσετε. Με έκπληξη διαπιστώνετε οτι οι άλλοι έχουν διάθεση να πλακωθούν μαζί σας, κι αυτό δεν οφείλεται στα ρατσιστικά τους αισθήματα - που είναι και πολύ trendy τελευταία - αλλά στην ελαφρώς αλλούτερη οδηγική σας συμπεριφορά.

Οι γυναίκες αισθάνεστε πολύ μπάζα, αφού όλο το χειμώνα δε βρήκατε ένα γκόμενο της προκοπής να σας πάρει με το άσπρο του κότερο - ή έστω με το F/B "Βόηθα Παναγιά" - μακριά απ' αυτή την κόλαση, σε μέρη εξωτικά κι ονειρεμένα, ενώ ταυτόχρονα να σας τραγουδά "ωωω κρουαζιέρα θα σε πάαωω". Αντί γι' αυτό, βρίσκεστε κολλημένες μέσα στο Matiz σας, χρώματος σαπουνί, φορώντας το σούπερ καλοκαιρινό συνολάκι με όλα του τα αξεσουάρ γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί σήμερα να τρακάρετε (κυριολεκτικά) τον τέλειο γκόμενο. Προσηλωμένες στο στόχο σας, κοζάρετε επιμελώς ό,τι έχει απομείνει να κυκλοφορεί σε αρσενικό. Απελπίζεστε και αποφασίζετε να πνίξετε τον πόνο σας βάφοντας νύχι.

Ναι, είμαι λίγο κακιά σήμερα, το ξέρω.

Είναι που μετράω μέρες ως το Σάββατο, οπότε έχω το ακαταλόγιστο.

Είναι επίσης που βαριέμαι αφόρητα στη διαδρομή για τη δουλειά, το λεωφορείο είναι άδειο, στο ράδιο παίζουν όλες οι τελευταίες σκυλομαλακίες, οπότε την πληρώνουν οι οδηγοί της Μεσογείων...

Καλή εβδομάδα!

PS: Κάτι σας έχει πιάσει όλους τώρα τελευταία κι έχετε μπερδέψει το δρόμο με πίστα για συγκρουόμενα έτσι;

Δεν εξηγείται αλλιώς. Όλοι κάπου κοπανάτε - σε κάδους, κολωνάκια, στον μπροστινό, στον πισινό. Ιδίως στο παρκάρισμα, γίνεται της πουτάνας απο κοπανήματα. Και έχετε και μία χαρακτηριστική "δε γαμιέται" άνεση! Ανεξήγητο...

Creta farm

2007-08-06T10:12:00.000+03:00

Πάει κι αυτόοοοοοο.....

Πήγαμε Σητεία, παντέψαμε τη Ρ. με τον Μ. (παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μας να τη μεταπείσουμε), φάγαμε και ήπιαμε τον κώλο μας σε προεόρτια και μεθεόρτια (γερά στομάχια οι Κρητικοί τελικά...), κάναμε και κάτι ψιλομπανάκια, τα μαζέψαμε και γυρίσαμε πίσω στην Αθήνα να βράσουμε στο ζουμί μας.

Τί μας έμεινε;

Ο άθλιος καρόδρομος που οι ντόπιοι έχουν το θράσος να αποκαλούν "εθνική οδό" και συνδέει το Ηράκλειο με το νομό Λασιθίου:

Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφικό ντοκουμέντο να σας δείξω, καθώς τα χέρια μου ήταν απασχολημένα - κοινώς είχα γραπωθεί απο χειρολαβές/καθίσματα/πόρτες/παράθυρα/οτινάναι, ενώ παράλληλα έβγαζα άναρθρες κραυγές τρόμου σε κάθε στροφή (ο δρόμος καβαλάει βουνό-μιλάμε για ΠΟΛΛΕΣ στροφές!!!) όπου μετά βίας χωρούσε ένα μεσαίου μεγέθους αυτοκίνητο, ενώ απο το αντίθετο ρεύμα περνούσαν νταλίκες, μπετονιέρες, σκαπτικά και άλλα τεράστια οχήματα (υποτίθεται οτι γίνονται εργασίες διαπλάτυνσης της "εθνικής"). Πέρασα 2 αξέχαστες ώρες αντιμέτωπη με το δίλημμα: "Περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης έχουμε αν τρακάρουμε με το βραχο ή αν πέσουμε στο γκρεμό;"

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, οφείλω να ομολογήσω πως οι ντόπιοι οδηγοί είναι εξυπηρετικότατοι με εμάς τους αδαείς ξένους - μέχρι και για μπλόκο της τροχαίας μας προειδοποίησαν, το οποίο σημειωτέον είχε στηθεί στη ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ αυτού του ανεκδιήγητου δρόμου!!!

Extra bonus points: Ανηφόρα. Ορατότης μηδέν. Αριστερά βουνό. Δεξιά φαράγγι. Μπροστά φορτηγό-αντίκα φορτωμένο με τεράστιους κορμούς δέντρων που σέρνονται στην άσφαλτο. ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑ!!!!!!

Ο γάμος

Δεν ήταν ο κλασικός γάμος που περιμένεις να δεις στην Κρήτη.

Ήταν ο κλασικός γάμος που περιμένεις να δεις στην Αθήνα. Πολύ όμορφος, αλλά απο couleur local μηδέν. Δε με χάλασε ιδιαίτερα, γιατί ένα άγχος το 'χα μην αρχίσουν να παίζουν τίποτα μπαλωθιές.

Υπέροχο ξωκλήσι, μικρό και χαριτωμένο:

Πορτοκαλί theme με λίγο λευκό. Πολύ της μόδας τελευταία η χρωματική αρμονία στους γάμους - από τις λαμπάδες ως το centerpiece της δεξίωσης, όλα σετάκι. Γουστάρω!!!

Λαμπάδα και ανθοστολισμός με άσπρα και πορτοκαλί (??) τριαντάφυλλα. Μετά το τέλος του μυστηρίου, μαδήθηκαν μυστηριωδώς απο τους καλεσμένους...

Κορδέλες, τούλια - όλα πορτοκαλία. Μια ευγενική χορηγία της Fanta!!!

Δεξίωση με τα όλα της. Ορχήστρα, ξύδια, μάσες και άλλα πολλά - τί να λέμε τώρα, δεν τα θυμάμαι και καλά...

Η αφεντιά μου με το centerpiece που λέγαμε σε εναλλακτική χρήση. Λεπτομέρεια-που-κάνει-τη-διαφορά: τα κλαδιά ελιάς είχαν κοπεί την προηγούμενη ημέρα απο τα χωράφια του γαμπρού!!!

Extra bonus: Η αξεπέραστη φιλοξενία των παιδιών και όλης της παρέας τους!

Είναι απίστευτο το πόσες φορές μας ευχαρίστησαν που μπήκαμε σε τόσο κόπο (ποιόν κόπο; σ' ένα αεροπλάνο μπήκαμε!) για να τους τιμήσουμε στο γάμο τους (που σιγά μην τον χάναμε!!!) και πραγματικά το εννοούσαν!

Να μην αναφερθώ καλύτερα στις άπειρες προσπάθειές μας να κεράσουμε κι εμείς μια φορά, έτσι για αλλαγή. Ίντριγκες, δολοπλοκίες, "απασχόλησέ τους εσύ κι εγώ πάω να πιάσω το σερβιτόρο", και τί καταφέραμε τελικά; Nada - ο σερβιτόρος ήταν σε κάθε περίπτωση κουμπάρος / αδερφός / μπατζανάκης / συνέταιρος κάποιου απ' την παρέα, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μη μας αφήνει να πληρώσουμε, αλλά να μας κάνει και ρόμπα απο πάνω, με θεϊκές ατάκες τύπου: "Ακούς ρε μαλάκα, αυτή εδώ θέλει να κεράσει λέει!!!! Μουαχχαχαχαχαχαχαχααααααα!!!!!"...

Μπάνιο στον Ξερόκαμπο

Όπου Ξερόκαμπος εστί χωριουδάκι παραθαλάσσιο, ήσυχο και απομονωμένο, απο την πλευρά του Λιβυκού, στο οποίο φτάνεις ακολουθώντας άλλον ένα απο τους υπέροχους δρόμους της Κρήτης (στροφή-γκρεμός-στροφή-βουνο κ.ο.κ. επί 2 ώρες τουλάχιστον), αλλά αξίζει 100% την ταλαιπωρία.

Στη διαδρομή βλέπεις διάφορα αξιοπερίεργα, όπως ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στη μέση του πουθενά, δίπλα σε δύο τάφους (αμπρρρρρρ....):

Και, αφού έχεις γίνει φραπέ απ' τα στροφιλίκια, βλέπεις αυτή την εικόνα και το στομάχι αρχίζει κάπως να 'ρχεται στη θέση του:

Η παραλία που θα δείτε στις παρακάτω φωτό δεν έχει όνομα. Οι ντόπιοι την έχουν βαφτίσει "τα κρινάκια" γιατί μέσα στην άμμο φυτρώνουν (όχι περικοκλάδες, αλλά...) ... κρινάκια!!! Ένας χωματόδρομος φτάνει σχετικά κοντά (μόνο αν έχεις 4x4 ή κάτι ανάλογο) και μετά κάνε κουράγιο καρδιά μου, γιατί αρχίζει ο ποδαρόδρομος... (προσοχή στα γαϊδουράγκαθα)

Αφού έχεις περάσει του Χριστού τα πάθη, φτάνεις τελικά εδώ:

Τί θα βρεις;

Ψιλή άμμο, τόσο καυτή που μέχρι έγκαυμα μπορεί να πάθεις (το έμαθα φέτος απο πρώτο χέρι...)

Την πιο καθαρή θάλασσα που μπορείς να φανταστείς, ζεστή σαν τη μπανιέρα σου στα ρηχά. Πιο μέσα έχει κάτι ρευματάκια ψιλομπούζι - ό,τι πρέπει για σύσφιξη. Και μπόλικα ψαράκια!!!

Άλλους 4-5 εξίσου πειραγμένους μ' εσένα, αραχτούς στη σκιά. Για ηλιοθεραπεία ξέχνα το - απο το απόγευμα και μετά ίσως...

Στάνταρ μία οικογένεια Γερμανών γυμνιστών με πλήρη εξάρτιση και τα κουτσούβελά τους να πλατσουρίζουν ήσυχα ήσυχα, χωρίς να ενοχλούν κανέναν!

Τί μπορείς να κάνεις;

ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Παίξε ρακέτες, τάβλι, κοιμήσου, κάνε σεξ - κανείς δε θα ενοχληθεί, γιατί απλούστατα κανείς δεν ασχολείται μαζί σου - Τ Ε Λ Ε Ι Α!!!!!

Bonus τελευταίο και τυχερό:

Ο Ξερόκαμπος είναι ένας ξερός κάμπος (duh!). Νερό γιόκ. Τί να σου κάνει κι ο έρημος ο αγρότης. Κάπως πρέπει να ποτίσει τα λιόδεντρα...

Κι αφού η κρατική μέριμνα αδιαφορεί, είπε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να βρει εναλλακτικές μεθόδους άρδευσης. Ιδού:

69+1

2007-07-19T13:02:00.000+03:00

Βρε καλώς την 70η μας ΑΝΑΡΤΗΣΗΗΗΗΗ!!!!

Και με αυτό χαιρετώ προσωρινά και την κάνω προς Κρήτη μεριά, για διακοπές μετά γάμου (οι γνωστές και γαμοδιακοπές), μπας και πάρω κι εγώ λίγο χρωματάκι.

Για να μη βαρεθείτε όμως, σας έχω δώρο-έκπληξη γαμάτο παιχνιδάκι, το οποίο ανακάλυψα σε ΑΝΑΡΤΗΣΗ του enteka. Εδώ θα βρείτε την πηγή - ενδείκνυται για ατελείωτες ώρες χαράς!

Αρκεί να σας πω οτι το όλο project τιτλοφορείται: "ΓΙΝΕ ΚΙ ΕΣΥ ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ! ΜΠΟΡΕΙΣ!!!". Οπότε φαντάζεσαι...

Προσωπικά πάντως το δοκίμασα και πραγματικά ένιωσα μια εθνική ανάταση!!!

Ιδού:

Όλα ξεκίνησαν πριν από 219.999 χρόνια, όταν καβουρογαμόσαυροι από ένα μακρινό αστρικό σύστημα, έχοντας επικεφαλής κάποιον Αυνάν επιτέθηκαν στη γη.Δυστυχώς, το ανθρώπινο γένος που τότε αποτελείτο μόνο από Έλληνες, αιφνιδιάστηκε. Χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο επεισόδιο της "Βέρας στο δεξί" όπου οι Έλληνες ξανασήκωσαν κεφάλι. Αργότερα, όταν εμπνευσμένος ηγέτης του Ελληνισμού ήτο ο Βίας ο Πριηνεύς η επικράτησις των Ελλήνων οριστικοποιήθηκε, ιδίως μετά την μάχη του Δράμαλη. Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων οι εχθροί των Ελλήνων άρχισαν να σηκώνουν κεφάλι και να ζητούν εκδίκηση.

Όπως έγινε φανερό αμέσως μετά τον B Παγκόσμιο πόλεμο, οι Πατάτες είχαν ξεκινήσει την προεργασία για την παγκόσμια επικράτησή τους επί των Ελλήνων της Ομάδας Έψιλον. Ένας από τους τελευταίους αρχηγούς της Ομάδας Έψιλον ήταν ο Χατζηπαπάρας τον οποίο φρόντισαν δολίως να βγάλουν από τη μέση, μη γνωρίζοντες πως ο μυστικός ηγετικός πυρήνας των <Ε> βρίσκεται στο μυστικό αρχηγείο των <Ε> στα νησιά Σάντουιτς όπου εργάζεται κατασκευάζοντας τα μυστικά υπερόπλα σχάσεως φωτονίων τα οποία περιγράφει ο Τσιφόρος κωδικοποιημένα στα βιβλία του.

Αυτή τη μυστική γνώση είναι που θέλουν να καρπωθούν, ή έν ανάγκη να εμποδίσουν οι ανθέλληνες, και για το σκοπό αυτό σύστησαν την ανθελληνική οργάνωση ΕΥΔΑΠ η οποία πίσω από το <αθώο> της προσωπείο τρομοκρατεί και δηλητηριάζει τον κορμό του Ελληνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ο Κων/νος Μητσοτάκης και ο Κότσιρας, ως γνήσιοι Έλληνες, τόλμησαν κατά το παρελθόν να καταγγείλουν την εν λόγω οργάνωση.

Δυστυχώς, όσο υπάρχουν προδότες όπως ο Καρατζαφέρης και ο Παπαθεμελής που και οι δύο είναι κρυφο- Σκουπιδιάρηδες, το μέλλον του ελληνισμού θα κρέμεται από μια κλωστή, όπως λέει και ο συγγραφέας-ερευνητής Λιακόπουλος.

Όμως ο Γιάννης Σπαλιάρας που πάντοτε σώζει την Ελλάδα θα επέμβει σε 20 χρόνια και θα οδηγήσει τους Έλληνες στην οριστική επικράτηση, όπως κωδικοποιημένα προφητεύει ο Μάρκος Σεφερλής στο έργο του Πήρε τοστ το Σαββατόβραδο!

ΦΙΛΑΚΙΑΑΑΑΑ!!!!!

Φόνος στην πλατεία

2007-07-11T10:37:00.000+03:00

Πριν καναδυό μέρες, στην πλατεία που βρίσκεται 2 τετράγωνα απο το σπίτι μου, πυροβολήθηκαν δύο νεαροί. Ο ένας τη γλίτωσε, ο άλλος όχι.

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών λέει, για ναρκωτικά λέει...

ΣΩΩΩΩΩΠΑ!

Πριν 25 χρόνια, η εν λόγω πλατεία ήταν μια τεράστια αλάνα με χώμα (ιδανική για τούμπες με το ποδήλατο!), μέχρι που κάποιος δήμαρχος αποφάσισε να την αναμορφώσει, φτιάχνοντας κάτι τσιμεντένια πεζούλια, ένα συντριβάνι και μια παιδική χαρά. Κοτσάρισε εκεί πέρα και κάτι δέντρα να βρίσκονται et voila!

Τότε, η γειτονιά είχε όλα κι όλα ένα καφενείο, ένα περίπτερο, ένα φαρμακείο και το μπακάλη. Τα απολύτως απαραίτητα δηλαδή.

Απο τις αρχές του '90 το σκηνικό άλλαξε: ξαφνικά πήξαμε στα λεγόμενα καφέ-μπαρ (φυστικί καναπέδες-γκομενίτσα στην πόρτα-μουσική αδιανόητα δυνατή για καθιστάδικο-βουβοί πελάτες [πού να συνεννοηθείς...]), στις μπυραρίες, στα "εξωτικά" εστιατόρια κουλουπου κουλουπου.

Ως εδώ καλά.

Ξύπνιοι οι επιχειρηματίες, θέλησαν να εκμεταλλευτούν τους κατά κανόνα ματσωμένους σπουδαστές του παρακείμενου κολλεγίου, αλλά και την έλλειψη καφεδούπολης στην ευρύτερη περιοχή ανατολικής Αττικής. Μαγκιά τους!

Σε κάποια φάση αυτής της ανεξέλεγκτης ανάπτυξης της περιοχής, έσκασαν μούρη τα βαποράκια.

Πώς, πού, γιατί, δεν ξέρω να πω.

Είδαν τόση πιτσιρικαρία / εν δυνάμει πελατεία, και είπαν να μην αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη;

Φταίει που η πλατεία που λέγαμε είχε πλέον εγκαταλειφθεί λίγο-πολύ στην τύχη της και ήταν το πλέον πρόσφορο - και κακοφωτισμένο - σημείο για τέτοια νταραβέρια;

Φταίει μήπως η ελλιπής αστυνόμευση της περιοχής γενικά;

Μήπως φταίνε όλα αυτά μαζί;

Τί να πω;

Το μόνο που ξέρω είναι οτι, ως παιδάκια, μας απαγόρευαν αυστηρά (=γονεϊκή τσιρίδα πολλών ντεσιμπέλ ) να πλησιάσουμε την παιδική χαρά στην πλατεία, ιδίως απο το απόγευμα και μετά...

Και κατά καιρούς ακούγονταν διάφορα για τσαμπουκάδες, μαχαιρώματα, θανάτους απο OD και άλλα χαριτωμένα.

Και πάμε στο σήμερααα...

Ένας νεκρός, ένας τραυματίας και ένας δράστης που σουλατσάρει και σφυρίζει αδιάφορα, αφού κανένας απο τους δεκάδες που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην περιοχή δεν ξέρει/δεν είδε/δεν άκουσε τίποτα...

Την επόμενη μέρα απο το περιστατικό, έτυχε να περνάω απο το σημείο. Κάτι περίεργο συνέβαινε, αλλά δε μπορούσα αρχικά να το προσδιορίσω. Με προσεκτικότερη παρατήρηση, διαπίστωσα οτι:

1 Ως δια μαγείας, είχαν αλλαχθεί και πλέον λειτουργούσαν ΟΟΟΟΟΟΛΕΣ οι λάμπες στην πλατεία! Τριάντα χρόνια, ποτέ δεν είχα ξαναδεί τόσες αναμένες λάμπες - μιλάμε για grande φωταψία, όχι μαλακίες!!!

2 Οι Ζητάδες ήταν περισσότεροι απο τα περίπτερα! Κυριολεκτικά! Και μάλιστα, αντί να είναι αραχτοί για καφεδάκι (όπως συνηθίζουν...), πήγαιναν πάνω-κάτω όλη την ώρα με τις μηχανούλες τους!!!

Και αναρωτιέμαι:

Ήταν ανάγκη να πάει ένας στα θυμαράκια κι άλλος ένας στο νοσοκομείο για να γίνουν αυτά τα απλά και αυτονόητα;

Είναι τόσο δύσκολο πιά να αναλάβει ένας δημοτικός υπάλληλος να αλλάζει τις καμένες γαμολάμπες;;;

Και τελικά, όταν αυτό το περιστατικό ξεχαστεί (=σε καμιά βδομάδα και πολύ λέω), θα πρέπει την επόμενη φορά να καθαρίσουν και κανέναν άσχετο περαστικό για να γίνει κάτι ουσιαστικό;

Αναδάσωση ΤΩΡΑ

2007-07-05T11:46:00.000+03:00

Κυκλοφορεί εδώ και κάποιες μέρες. Προφανώς οι περισσότεροι το ξέρετε ήδη. Για όσους όμως δεν το έχουν δει:

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ
ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ
ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ
ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ
ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Δεν ξέρω κατά πόσο θα βοηθήσει, αλλά ας κάνουμε την κίνηση - ποτέ δεν ξέρεις...

Επίσης, για το ίδιο θέμα έχει δημιουργηθεί blog εδώ.

Τα θαύματα της τεχνολογίας

2007-07-02T17:08:00.000+03:00

Βήμα 1ο

Παίρνουμε έναν άσχετο τεχνοφοβικό και του δίνουμε μία - πολύ πολύ πολύ απλή! - ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.

Βήμα 2ο

Ο άσχετος τεχνοφοβικός βλέπει ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα. Δεδομένου οτι μιλάμε για πολύ πολύ πολύ απλή φωτογραφική μηχανή, ο τεχνοφοβικός απλά την ανοίγει και πατάει το κομβίο.

Βήμα 3ο

Βλέποντας τη φωτογραφία που μόλις τράβηξε, ο γνωστός μας πιά άσχετος τεχνοφοβικός συνειδητοποιεί οτι δεν ήταν τελικά και τόσο καλή ιδέα να φωτογραφήσει το ωραίο ηλιοβασίλεμα ενώ βρισκόταν μέσα σε κινούμενο αυτοκίνητο με βρώμικα τζάμια...

Το αποτέλεσμα θα μοιάζει κάπως έτσι:

Βήμα 4ο

Δίνουμε στον άσχετο τεχνοφοβικό φίλο μας (μία σφαλιάρα; όοοοοχι...) τα εξής:

έναν υπολογιστή
ένα καλώδιο
ένα πολύ πολύ απλό πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας
2-3 ώρες να εξασκηθεί (γνωστές και ως "η χαρά του παιδιού")

Και ιδού το αποτέλεσμα:

Δεν είναι υψηλή τέχνη, δεν αγγίζει την τελειότητα, είναι όμως μία αρχή!

Super car!!!

2007-07-02T16:57:00.000+03:00

Εκεί κάτω στα Πετράλωνα, κάποιος ήταν σε μεγάλα κέφια:

????

2007-06-27T13:54:00.000+03:00

Άντε και κατάλαβα οτι το "ΠΡΟΤΥΠΟ" είναι το template.

Αυτός ο "μετριασμός σχολίων" μπορεί κανείς να μου πει ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;;;

Blogger in Greek - το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

2007-06-27T13:36:00.000+03:00

Δημοσίευση / επεξεργασία / δημιουργία νέας ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ !!!???!!!???!!!???

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΟΥΧΑΧΑΧΑΧ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τίποτ' άλλο για δημοσίευση παιδιά;

Κανά σασί; Κανά σαζμάν; Καμιά τσιμούχα ίσως;

Σωστή η σκέψη για το localization, δε λέω, δίνει πρόσβαση σε άτομα που ενδεχομένως ήθελαν να στήσουν ένα βλογ αλλά κολλούσαν στα Αγγλικά.

Απο την άλλη βρε παίδες γιατί να μη γίνει μια σωστή δουλίτσα;

Σίγουρα το ζόρι της προθεσμίας είναι μεγάλο, έτσι όμως δε βγάζει κανείς άκρη!

Ας υπήρχε τουλάχιστον επιλογή γλώσσας...

Εναλλακτικές προτάσεις για τη γαμ%*$^νη την ανάρτηση (για να μη με πείτε γκρινιάρα): Κείμενο. Άρθρο. Καταχώρηση. Δε σας αρέσουν; Βρείτε κάτι καλύτερο!

Καύσων

2007-06-27T12:55:00.000+03:00

Μερικά (όσα βγουν) σημάδια οτι οι ζέστες έχουν σφίξει επικίνδυνα

Σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να ανάψω το ρημάδι το κλιματιστικό, παρ' όλο που μου προκαλεί πονοκέφαλο, ξηροφθαλμία, λυκόπιασμα και άλλες χαριτωμενιές.

Οι γείτονες (όσοι έχουν απομείνει) τρίβουν τα ματάκια τους όταν διαπιστώνουν οτι μόλις βρήκαν θέση να παρκάρουν έξω απο το σπίτι τους και όχι 7 χιλιόμετρα μακριά. Όπως δεκαπενταύγουστος.

Στο σούπερ μάρκετ έκανα τη δουλειά μου σε 10 λεπτά, παρά την πάγια τακτική της συγκεκριμένης αλυσίδας να εξυπηρετεί τους άπειρους πελάτες με όσο το δυνατόν λιγότερους ταμίες.

Ένας πελάτης χθες κι άλλος ένας σήμερα τηλεφώνησαν πρωι-πρωι και απαίτησαν να παραδοθεί η παραγγελία τους μέχρι τις 11:30, γιατί 12 η ώρα το δημόσιο το κλείνει το μαγαζάκι. Α ρε αθάνατα ελληνικά στρατά!!!

Ο δε ένας απο τους προαναφερθέντες είχε την καλοσύνη να με ενημερώσει οτι, αφού κλείσει το μαγαζάκι, το πρόγραμμα έχει βουτιές και καφεδιά στην παραλία. Ήμουν μία Κυρία: του ζήτησα να κάνει μια βουτίτσα και για μας που θα τηγανιστούμε. Παρέλειψα να συμπληρώσω "...στη γούρνα με τα πιράνχας παλιοπαπαρίδη, που θες να μου παίξεις τα νεύρα μεσημεριάτικο". Ουστ!

Αναλωνόμαστε σε συζητήσεις τύπου "τί κοινό έχει ο μπακούρης, το πτυχίο και η γκαρσονιέρα" - αγγλιστί, όλα bachelor. Το λεξικό απέχει απο την καρέκλα μια απλωτή. Βαριέμαι να την κάνω. Βάρβαροι λαοί παιδί μου, τί περιμένεις...

Πλακωμοί / μπινελίκια / βρωμόξυλο στο δρόμο σε καθημερινή βάση. Απορώ που βρίσκουν τη διάθεση.

Ένα ακόμη θερμόμετρο έπεσε ηρωικά, στην προσπάθεια να λύσουμε την απορία της ημέρας: Αν έχει 45 υπό σκιάν, πόσο λες να φτάνει στον ήλιο στις 3 το μεσημέρι;;;

Μεσημέρι και πάλι, και χτυπά το τηλέφωνο. Ακούγεται φωνή γνωστής - ξου ξου βελζεβούλη, μακριά απ' το κωλαράκι μας, μη σου τύχει, πολύ πολύ κακό συναπάντημα - "κυρίας". Ανακοινώνει ο βελζεβούλης: "Πήρα να σε ενημερώσω οτι έχω αχρίδια". Παύση. "Και ξέρεις γιατί έχω αχρίδια;" Μικρότερη παύση. "Γιατί έχω χ€ στην τράπεζα - ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ - τουτουτουτου"...

Γι' αυτό σας λέω, να προσέχετε τους ψυχάκηδες αυτές τις μέρες - είναι σε έξαρση!

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!!!

2007-06-19T12:04:00.000+03:00

Το Σάββατο που μας πέρασε παντρέψαμε το μικρό μας Κατερινιώ!

Το καλύτερο κορίτσι μας έφαγε η Σουηδία...

Χαλάλι της όμως, αφού έβγαλε ένα τόσο γλυκό τεκνό σαν το Johanάκι το αξίζει!

Αυτός ο γάμος είχε απ' όλα:

Μπάρτσελο με τούρτα 007

Daniel Craig αααααααχχχχ.....

Μπουζούκι - για να μην ξεχνιόμαστε

Romeo μπλιαααααααχχχχ.....

Δίωρη περιπλάνηση για να βρούμε την εκκλησία (βρήκαμε όμως το Σούνιο!!!)

Ειδυλλιακό τοπίο παραλιακής - και κάτι κουτσουλιές στο τζάμι

Θεϊκό σκηνικό που μας αποζημίωσε για την ταλαιπωρία με ήσυχο λιμανάκι από τη μία πλευρά...

Το ήσυχο λιμανάκι

... και beach bar με πριονοκορδέλες από την άλλη!!!

Οι πριονοκορδέλες

Πάτημα στο γαμπρό

Αλλά με άψογο πατούμενο

Άσπρα κουφέτα...

Με γεύση καρύδα και αμυγδαλάκι στη μέση - ό,τι έπρεπε!

... και πράσινα όλα τα υπόλοιπα!!!

Η πράσινη λαμπάδα

Η πράσινη τούρτα (γκραν σουξέ)

Ε καλά, δεν τα λέμε κι όλα - είχε και παραλειπόμενα ο γάμος

(τσιφτετέλια στα τραπέζια, sex dolls με στόμα σε σχήμα Ο και άλλα πολλά)

αλλά προκύπτει θέμα προσωπικών δεδομένων, ξέρετε τώρα...

(θα πουλήσω τις φωτο σε όποιον πληρώσει τα περισσότερα-ΧΑ!)

Ka-chinnnnnnnng AAAHHH!

2007-06-06T16:22:00.000+03:00

Why don't you like me without making me try?

Τις τελευταίες μέρες νιώθω μια μιζέρια να με περιβάλλει....

ΞΟΥ ΞΟΥ ΚΑΚΙΑ ΜΙΖΕΡΙΑ!

Πολύ τον πάω τον τυπάκο!

Συμπαθέστατη φάτσα, χαριτωμένο ονοματάκι. Και η φωνή του μου θυμίζει το γάτο μου όταν έχει σηκωμάρες!

Εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι κανόνας

2007-06-01T18:24:00.000+03:00

Καιρό τώρα (προφανώς), η Αμαλία τα έχωνε στους μαλακοκαύληδες γιατρούς που απαιτούν το φακελάκι για να κάνουν τα αυτονόητα, εκμεταλλευόμενοι τον τρόμο μας μπροστά στην οποιαδήποτε αρρώστια.
Η Αμαλία έπασχε απο καρκίνο. Είχε κι αυτό εδώ το blog, το οποίο προσωπικά ανακάλυψα όταν έγινε θέμα στις ειδήσεις - δηλαδή πολύ αργά, η κοπέλα είχε ήδη πεθάνει...

Πριν 2 χρόνια διέγνωσαν στη μητέρα μου καρκίνο του παχέως εντέρου. Υπό νορμάλ συνθήκες, αυτό δεν είναι κάτι τόσο τρομερό. Πρόκειται για μορφή πλήρως ιάσιμη.

Παρ' όλα αυτά, στη δική μας περίπτωση τα πράγματα έδειχναν μάλλον χλωμά, εφόσον διαπιστώθηκαν μεταστάσεις και λοιπά φρικιαστικά (όχι που δε θα χτύπαγε κι εδώ η γκαντεμιά...)

Να μην τα πολυλογώ, έγινε τελικά ένα αρκετά δύσκολο χειρουργείο, όλα πήγαν καλύτερα απο τα αναμενόμενα και η γυναίκα είναι πλέον υγιέστατη και όλα μια χαρά. Μετά την εγχείριση όμως, χρειάστηκε να νοσηλευθεί για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εγώ, ως εργαζόμενο νιάτο, όσο κράτησε αυτή η νοσηλεία, πήγαινα στο νοσοκομείο ώρες απογευματινές - όπως και ο περισσότερος κόσμος άλλωστε. Ο καθηγητής που τη χειρούργησε, όμως, επισκεπτόταν τους ασθενείς τα πρωινά. Θα μου πεις τώρα "Τί ξεκούδουνο ήταν αυτό πάλι;" ή ίσως ακόμα και "Τί πίνεις και δε μας δίνεις;"

Τίποτα δεν πίνω αγαπητέ αναγνώστα. Βλέπεις, ο τυπάκος ήθελε το κατιτίς του (δεν του είχε πει φαίνεται κανείς, 100 χρονών σάψαλο, οτι τα σάβανα δεν έχουν τσέπες...) και, αφού είδε οτι κανείς δε φαινόταν πρόθυμος να τον λαδώσει, έσκασε ένα απογευματάκι τσαμπουκαλεμένος, με τη θεϊκή ατάκα "Καλά, εσύ πού ήσουν τόσον καιρό; Τώρα θυμήθηκες να ενδιαφερθείς για τη μάνα σου;"!!!!!!!

Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στο τί ακριβώς συνέβη εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο (το έλα να δεις), αλλά αυτό το περιστατικό μου θύμησε η ιστορία της Αμαλίας με τους αλμπάνηδες γιατρούς της συμφοράς.

Ας είναι καλά εκεί που είναι - κι αλίμονο σ' εμάς που μείναμε πίσω...

Άντε βρε, καλό μήνα να 'χουμε!

Je t' aime 5 (το αγαπημένο μου) - Σεξ γαρδούμπα και ντονέρ

2007-04-16T12:41:00.000+03:00

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΟΛΛΗΤΙΚΟ ΡΕΦΡΕΝ:

ΤΑΣ ΚΕΜΠΑΠ ΚΕΜΠΑΠ

ΓΑΡΔΟΥΜΠΑ!

ΣΙΣ ΚΕΜΠΑΠ ΚΕΜΠΑΠ

ΝΤΟΝΕΡ!

Je t' aime 4 (χρεωστούμενο) - Βας βας βας

2007-04-16T12:33:00.000+03:00

Je t' aime 3 - Το θέλει ο άνθρωπος (& διευκρίνηση)

2007-04-16T12:16:00.000+03:00

Σάββατο βράδυ - τί βράδυ δηλαδή που κόντευε να ξημερώσει, λέμε τώρα - μόλις έχω επιστρέψει απο ηρωική έξοδο και ανοίγω τιβούλα να χαζέψω μέχρι να με ρημαδοπάρει ο ύπνος.

Και πέφτω πάνω σε ΑΥΤΟΥΣ τους απίστευτους τύπους!!!

Τους οποίους προφανώς τους ήξερε όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς, γιατί όταν την επόμενη μέρα θέλησα να μοιραστώ τη φανταστική μου ανακάλυψη, όλοι με κοιτούσαν με οίκτο τύπου "α το κακόμοιρο, μην το παρεξηγείτε, τώρα το βγάλαμε απ' τη σπηλιά, έχει 30 χρόνια να δει άνθρωπο"...

ΑΥΤΟΙ λοιπόν παιδιά μου είναι ο καινούριος θίασος της αξιολάτρευτης Κας Πάνια. Μην τους περνάτε για τίποτις τυχάρπαστους -όοοοοχι! Έχουν βγάλει και τσιντί, το οποίο μάλιστα πουλάει σαν τρελό (αμ πως!)!!!!

Έχει κι άλλους, αυτοί οι 3 όμως είναι οι πιο γαμάτοι νομίζω.

ΑΑΑΑ! Κι ο Παρασκευάς βεβαίως βεβαίως! Τρισμέγιστη παράλειψη, επανορθώνω άμεσα STOP.

Je t' aime 2 - Έτσω απ' τα δόντια

2007-04-16T12:11:00.000+03:00

ΜΑΛΑΜΩ RULES!!!

Je t' aime 1 - Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι

2007-04-16T12:03:00.000+03:00

ΔΕΝ ΚΟΛΩΝΕΙ ΛΕΜΕΕΕΕΕ!!!!

Σύνδεση με Κάιρο

2007-04-12T12:46:00.000+03:00

Τις διακοπές του Πάσχατος άλλοι τις περάσαμε στα χωριά μας, άλλοι στα σπίτια μας και κάποιοι τυχεροί την έκαναν για μέρη ξωτικά κι ονειρεμένα.

Ευτυχώς μας έφεραν πίσω όμορφες εικόνες για να ξεπεράσουμε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα το post-easter depression - αν μας είχε πιάσει δηλαδή κάτι τέτοιο.

Κυρίες και κύριοι, απολαύστε Αίγυπτο να γεμίσει ο μάτης σας χρώματα:

Edit: Click to enlarge - ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!!!

Αποβολές

2007-04-05T10:59:00.000+03:00

Η αποβολή είναι κακό πράγμα.

Το εμπεδώνεις απο τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, όπου η αποβολή χρησιμοποιείται απο εκατοντάδες ταλαιπωρημένους δασκάλους ως έσχατη απειλή, μπας και λουφάξουν τα σκασμένα και τους αφήσουν να κάνουν τη δουλειά τους.

Το εμπεδώνεις κι αλλιώς, πιο βάρβαρα, ως ενήλικας.

Ας το πάρω αλλιώς.

Πριν ένα περίπου μήνα άρχισα να συνειδητοποιώ οτι κάτι δεν πάει καλά με τον οργανισμό μου. Ζαλάδες, υπνηλία και γενικά μια περίεργη διάθεση με τρελά mood swings και άλλα ενοχλητικά συμπτώματα. Ύστερα ήρθε η καθυστέρηση, υστερότερα το τεστ και υστερότατα ο γυναικολόγος, ο οποίος μου επιβεβαίωσε αυτό που ήδη είχα αρχίσει να ψιλιάζομαι, αλλά έκανα την κορόιδα μπας και τη γλυτώσω: εγκυμοσύνη...

Ακολούθως πανικός.

Συγγενείς στα πρόθυρα υστερίας - για διαφορετικούς λόγους ο καθένας -, μέλλοντα παππούδια να καταστρώνουν περίπλοκα σχέδια αποταμίευσης για "να σπουδάσουμε το παιδί" (εμείς που κανείς δε μάζευε χρήματα για να μας σπουδάσει πώς σκατά τα καταφέραμε απορώ...), μέλλων πατέρας σε κρίση ταυτότητας τύπου "ποιός είμαι", "πού πάω", "είμαι έτοιμος να γίνω γονιός" και τα ρέστα και μέσα σ' όλη αυτή την παράνοια, η μέλλουσα μαμά να παρακολουθεί απαθέστατη, λες και όλοι αυτοί προγραμμάτιζαν το μέλλον κάποιου άλλου, τη ζωή ενός ξένου που δε μας πολυενδιαφέρει, αλλά παρακολουθούμε τις εξελίξεις απο απλη, κουτσομπολίστικη περιέργεια.

Εν τω μεταξύ, στη μέση μπήκαν και τα διάφορα διαδικαστικά.

Στο θέμα γάμος είμαστε αμφότεροι απολύτως αντίθετοι, οπότε όλα καλά.

Έλα όμως που η αναγνώριση παιδιού εκτός γάμου απαιτεί μια διαδικασία ουσιαστικά απαγορευτική, με όλη τη γραφειοκρατία του κόσμου να σε πλακώνει μέχρι να πεις "Ημαρτον, παντρεύομαι να ξεμπερδεύω!"

Τί μένει λοιπόν; Το δημαρχείοοοο....

Με βαριά καρδιά βέβαια (σε κανέναν δεν αρέσουν οι συμβιβασμοί, ιδίως όταν αυτοί αφορούν τον τρόπο που θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου), την πήραμε κι αυτή την απόφαση. Ευτυχώς δεν προχωρήσαμε και στις σχετικές ενέργειες - θα ήταν εντελώς περιττό άλλωστε...

Κι ένα ωραίο πρωί, ήρθε η αιμορραγία.
Στην αρχή μερικές σταγόνες μόνο.

Ως άπειρη σ' αυτά τα θέματα, ρώτησα καναδυό μαμάδες που είχα πρόχειρες.

"Φυσιολογικό", αποφάνθηκαν. Συμβαίνει, λέει, όταν περνάς απο τον ένα μήνα της κύησης στον επόμενο.

Πείστηκα.

Μέχρι το βράδυ, οι σταγόνες είχαν γίνει πλημμύρα, ενώ είχε σκάσει μούρη κι ένας ύπουλος πόνος. Χωρίς ιδιαίτερη ένταση, αλλά με διάρκεια.

Το άλλο πρωί η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο.

Τηλέφωνο στο γιατρό.

"Τρέχα για υπέρηχο. Πιθανή αποβολή".

Κι όπως ήταν φυσικό, είχε δίκιο.

Εκείνη την ημέρα θα έπρεπε κανονικά να ακούσουμε μια δεύτερη καρδούλα να χτυπάει μέσα μου.

Η αποβολή είναι κακό πράγμα.

Ιδίως όταν, μετά απο πολλή σκέψη, το έχεις πάρει τελικά απόφαση οτι, όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος, εσύ θα φτάσεις ως το τέλος.

Anyways...

Ας είμαστε όλοι καλά και ας περάσουμε χαρούμενα και ήρεμα το Πάσχα παρέα μ' εκείνους που αγαπάμε. Όλα τα άλλα βρίσκονται!

The emperor's journey

2007-03-05T15:58:00.000+02:00

Σαφέστατα δεν είναι της ειδικότητός μου το θέμα, αλλά δε μπορώ - αν δεν το πω ΘΑ ΣΚΑΣΩ! (μπουμ)

Αυτή η Anne Hathaway στυλίστα δεν έχει;

Καθρέφτη ίσως;

Τί πιγκουινέ φορεματάκι ήταν αυτό στα Όσκαρ????

Πού πας κυρά μου ξυπόλυτη στ' αγγούρια?

Voila κι από άλλη γωνία, στο πάρτυ του Vanity Fair:

Όχι τίποτ' άλλο, είναι και πλακί στα βζα η συγκεκριμένη και το τσίτι αυτό ήταν το πιο ακατάλληλο για την περίπτωσή της...

Και μιας και πιάσαμε την κουβέντα για τα βζα της Αννούλας, για δείτε τί βρήκα ψάχνοντας για φωτο του πιγκουίνου:

Δε μπορώ να πω πάντως, ενδυματολογικά είναι συνεπής: χάλια τότε, χάλια και τώρα...
Δείτε το και ολόσωμο και πείτε μου...

... δε μπορείτε χαλαρά να φανταστείτε τη Μπεζαντάκου με το ίδιο ακριβώς ρούχο; Εεεεε;

Βέβαια η Αννούλα μας είναι κομματάκι πιο minimal, ενώ η Στελλάρα θα κοτσάριζε κολιέ, σκουλαρίκια, καρφίτσες, βραχιόλια, δαχτυλίδια, την Άρτα, τα Γιάννενα και πάει κλαίγοντας...

Επίσης, η Στελλάρα σίγουρα θα έκοβε τουλάχιστον 10 δάχτυλα φούστα, καθώς και το περιττό ύφασμα στο ντεκολτέ, προς τέρψιν του φιλοθεάμωνος κοινού της!

Συμπέρασμα:

Εναλλακτικός τίτλος post: Μπεζαντάκου - Hathaway: 1-0

Πέντε & στο χέρι

2007-03-05T11:23:00.000+02:00

Γλυκύτατη και αξιολάτρευτη Κατρίν μου, ελπίζω να δεχθείς την ταπεινότατη συγνώμη μου που καθυστέρησα τόσο να ανταποκριθώ στην ευγενέστατη πρόσκλησή σου να γράψω κι εγώ 5 ρημαδοπράγματα για την αφεντομουτσουνάρα μου, όπως έκαναν τόοοοοσοι και τόσοι - κι άλλοι τόσοι - άλλοι πριν από μένα και δεν είχα χαμπαριάσει Χριστό. Ας όψεται η ρουφιάνα η μετακόμιση...
(Φτάνει το γλείψιμο ή θα αμολήσεις το Κινκατζού σου να με μουρμουράει καμιά βδομάδα? Shκατάααα...)

[Edit: Τζωρτζινάκι μου, ομοίως σας mercώ τα μάλα για την πρόσκληση - τώρα το είδα...]

Για πάμε λοιπόν:

1. My number one πάει δικαιωματικά στα ζωάκια - όχι μόνο τα δικά μου, γενικά σε όλα τα ζωντανά: Τους έχω τρελή αδυναμία, σε αντίθεση με τα τριτοξάδερφά τους τα ζωύφια, τα οποία ούτε να τα βλέπω θέλω, ούτε να τα ακούω - μιλάμε για υστερικές αντιδράσεις! Αυτή τη στιγμή συγκατοικώ με 3 γάτες οικιακές κι άλλες 3 του δρόμου και της ρούγας, 2 παπαγαλάκια και μία σκυλίτσα-προίκα του καλού μου. Παλαιότερα είχαμε πολλές πολλές γατούλες στον κήπο. Τώρα πάει ο κήπος, πάνε κι οι γατούλες...
Επίσης θα ήθελα να προσθέσω ότι, ως γνήσιο τέκνο της τσιμεντούπολης, εκστασιάζομαι κάθε φορά στη θέα προβάτων, κατσικιών, αγελάδων και λοιπών "άγριων" ζώων της φύσης, γεγονός που με έχει κάνει πολλάκις και πλειστάκις αντικείμενο χλευασμού όσων έχουν μία έστω και στοιχειώδη επαφή με τη φύση. Χαρακτηριστικός διάλογος:
- Αχ κοίτα τι χαριτωμένα προβατάκιαααα!!!
- Μουχαχαχαχαχαχουχαχαχα!!!

2. Κενά μνήμης. Όοοοοχι, δεν πρόκειται για τα πρώτα συμπτώματα Alzheimer. Εδώ μιλάμε για χρόνια κατάσταση. Μπροστά μου, η μνήμη του χρυσόψαρου φαντάζει φωτογραφική. Ευτυχώς με έχουν πάρει χαμπάρι όλοι, γι' αυτό και όταν πρέπει κάτι να κάνω, τα καμπανάκια βαρούν αλύπητα από 40 μεριές: "Μην ξεχάσεις τον τεχνικό του ΟΤΕ!" / "Τον πήρες τον ΟΤΕατζή για το τηλέφωνο;" / "Πότε ακριβώς περιμένεις να τον πάρεις τον ρημάδη τον τεχνικό; Αύριο μετακομίζουμε!!!" Για την ιστορία, τηλέφωνο ακόμη δεν έχουμε βάλει...
Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και η μνημειώδης αφηρημάδα μου, λόγω της οποίας τρώω τη μισή μέρα ψάχνοντας γυαλιά/κλειδιά/χαρτιά κλπ μικρά ή μεγαλύτερα αντικείμενα. Επίσης, πολύ συχνά βρίσκομαι σε κάποιο δωμάτιο του σπιτιού χωρίς να ξέρω τι σκατά γυρεύω εκεί. "Μα αφού το θυμάμαι, κάτι ήθελα από την κουζίνα..."
Τρίτη και τελευταία ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά στο ρετιρέ: μία ανησυχητική τάση να χαζεύω γύρω γύρω, χωρίς καμία απολύτως επαφή με το περιβάλλον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Πρώτη φορά στο μετρό του Λονδίνου. Χαζεύω κάτι διαφημιστικά posters στους τοίχους. Από την έκσταση, μου έχουν διαφύγει εντελώς κάτι χαζοκάγκελα που έχουν κοτσάρει εκεί, μέσα στη μέση. Αποτέλεσμα: Μετά από ένα θεαματικότατο κάρφωμα στα κάγκελα με τη λεκάνη (ξέρεις, εκεί που ΠΟΝΑΕΙ!!!), εγώ κυλιέμαι στα πατώματα από τον πόνο και η φίλη Φωτούλα κυλιέται επίσης, για εντελώς διαφορετικούς λόγους.
Για τυχόν ομοιοπαθείς, ένα έχω να πω: η αφηρημάδα σε συνδυασμό με την αμνησία αποτελούν πρώτης τάξεως δικαιολογίες για να αποφύγει κανείς τα μαθήματα οδήγησης!

3. (σαν πολύ μεγάλο δε βγαίνει αυτό το post;) Φοβίες: Πολλές και διάφορες. Από τα πάσης φύσεως μαμούνια (τα είπαμε παραπάνω, μην επαναλαμβανόμαστε), μέχρι τα ασανσέρ (προσοχή, όχι κλειστοφοβία), αλλά και πιο κλασικά πράγματα: ασθένεια, θάνατος, γενικά με φοβίζει το οριστικό, το τέλος. Γι' αυτό ίσως δεν αντέχω και τους αποχωρισμούς.

4. Στην τρυφερή ηλικία των πέντε ετών, αποφασίσαμε μαζί με τη φίλη και γειτόνισσα Ελενίτσα (άλλο αστροπελέκι...) να εξερευνήσουμε τον κόσμο πέρα από τη γειτονιά μας και ξεκινήσαμε για την κεντρική πλατεία της περιοχής - καμιά δεκαριά τετράγωνα απόσταση. Στο δρόμο περάσαμε κι από το καφενείο της γειτονιάς και, αφού δεν είχαμε χρήματα, βουτήξαμε δυο παγωτά από το ψυγείο και την κάναμε με ελαφρά (κύριε Σπύρο, κυρία Ρούλα, σας ζητώ ταπεινά συγνώμη!). Μέσα στην τρελή χαρά οι δικές σου, κατεβήκαμε τον κεντρικό δρόμο και φτάσαμε στις κούνιες, όπου και περάσαμε αρκετές ευτυχισμένες ώρες πέφτοντας και τσακίζοντας τα γόνατά μας. Και μετά βράδιασεεε... Και φυσικά δεν ξέραμε πώς να γυρίσουμε σπίτι. Και φυσικά αντιδράσαμε ως κλασικά πεντάχρονα: μπήξαμε τα κλάματα και περιμέναμε κάποιον καλό άνθρωπο να μας σώσει. Αντί για τον καλό άνθρωπο, εμφανίστηκε η μαινόμενη γιαγιά μου, μαζί με την αστυνομία, τον ταξιτζή γείτονα και κάτι άλλους ξεκάρφωτους, μας βούτηξε από τ' αυτιά και μας έσουρε στο σπίτι για απολύμανση. Αποτέλεσμα: εβδομαδιαίος κατ' οίκον περιορισμός για μένα, το ξύλο της αρκούδας για την Ελενίτσα (που οι γονείς της είχαν άλλη άποψη περί παιδαγωγικής). Αυτό που αδυνατώ να καταλάβω μέχρι και σήμερα είναι πώς δεν εντυπωσιάστηκε κανένας από το θέαμα δύο σκασμένων που τριγυρνούσαν μόνα τους στους δρόμους! Κοινωνική αδιαφορία κυρία μου - τστστςςςς.....

5 και τελευταίο. Τρίχες. Πιο συγκεκριμένα, οι τρίχες της κεφαλής μου. Δε νομίζω να υπάρχουν πιο βασανισμένες τρίχες σε κεφάλι. Επί χρόνια το μαλλί μου ήταν άθλιο, γεμάτο ψαλίδα και ΠΟΛΥ μακρύ. Αυτή ήταν μία ευτυχισμένη περίοδος για τις τρίχες μου, γιατί τις είχα αφήσει στην ησυχία τους. Όταν αποφάσισα να επιληφθώ του θέματος, ξεκίνησε μία μάχη που μαίνεται μέχρι και σήμερα - αν και σε πολύ μικρότερη ένταση. Περάσαμε από διάφορες φάσεις: τη φάση "χαριτωμένη έφηβη" στα 19-20 (γενικότερο σουλούπωμα και ένα ψιλοξάνοιγμα στο χρωματάκι), τη φάση "ημι-ξέκωλο πιπίνι" στα 20κάτι (ξανθό πλατινέ τύπου Μενεγάκη αλλά στο κοντό του, συνδυάζεται άψογα με λευκό 10+ποντο πεδιλάκι χοντρόσολο, απ' αυτά που φοράνε κάτι στριπτιζούδες β' εθνικής, αγορασμένο από ένδοξο παπουτσάδικο της Λ. Βουλιαγμένης - πραγματικό κειμήλιο, μετάνιωσα που το πέταξα τελικά... ), την "α' μεταβατική φάση - αποτυχία" στα 20κάτι επίσης (πήγαμε να κάνουμε το ξανθό κόκκινο, μας βγήκε αρχικά μωβ, στη συνέχεια ροζ-φουξί... Στο τσακ το γλίτωσε το εγκεφαλικό ο παππούς), τη "β' μεταβατική φάση - κάτι αρχίζει να γίνεται" στα 20-και-κάτι-περισσότερο (τίποτα το θεαματικό εκτός από την ανακάλυψη ότι ναι, και όμως τα κομμωτήρια έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης), τη φάση "δεν-αδειάζω-να-ασχοληθώ" στα 30 παρά κάτι (άκοπα, αμοντάριστα και άβαφα για μήνες, γενικώς ένα μαύρο χάλι), για να καταλήξουμε στην τελική σημερινή φάση, στα 30 παρά τρίχα, που δε διαφέρει και πολύ από την προηγούμενη, με εξαίρεση τα σοφά λόγια της κομμώτριας-ηρωίδας Βιολέτας: "Δεν το 'χεις το θέμα. Θα σε κουρέψω!" (με ύφος αξιωματικού των Ες Ες προς εβραίο αιχμάλωτο, ένα βήμα πριν το κρεματόριο).

Αυτάααα... Ποιόν αφορούν, θα σε γελάσω. Αλλά κάπου πρέπει να πω κι εγώ τον πόνο μου βρε αδερφέ! Δε γίνεται να την πληρώνουν όλο οι γάτες!!!

Εσείς είστε καλά...

2007-02-16T11:47:00.000+02:00

Lower...Lower...Lowest!

2007-02-09T10:54:00.000+02:00

Έλα μωρέεεε... Αγγλικά και μαλακίες!

Πές τα εκεί εσύ όπως-όπως - πολλοί θα το δουν, λίγοι θα το καταλάβουν!

(Και η Ελεονώρα παρουσιάστρια- remember?)

Μα πού βρίσκεται επιτέλους η αλήθεια;

2007-02-01T15:29:00.000+02:00

Όπως καταλάβατε έχω φάει όλη τη μέρα στο youtube - τί ωραία!!!

Σπάσε λέμε!

2007-02-01T15:05:00.000+02:00

Το λατρεύω!!!!!

Όποιος το βρει σε mp3 δώρο κουλούρι!

Θεοπούλα 2 / Ο Αλιάγας

2007-02-01T14:52:00.000+02:00

Θεοπούλα 1 / Η κατάρρευση

2007-02-01T14:45:00.000+02:00

ΕΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΑ! ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!!!

2007-01-26T11:16:00.000+02:00

Έλα στο φώς! Φύγε απ' το σκοτάδι!!

Δές αυτή την ανακάλυψη του gsus και πέσε στα πατώματα απο τα γέλια!

Άντε και καλό μας Σ/Κ παίδες!

Ταπηροκρανίασις 2

2007-01-24T12:33:00.000+02:00

Την πήρατε χαμπάρι την καινούρια εφημερίδα που βγήκε την Κυριακή και λέγεται "Το Άρθρο";

Και να μην την πήρατε, δε χάσατε και τίποτα...

Το ξέρετε οτι η εν λόγω εφημερίδα διαθέτει ένθετο με τίτλο "Blog";

Ομοίως δε χάνετε...

Αν όμως δεν το είδατε, σας πληροφορώ μετά μεγάλης λύπης μου οτι το εν λόγω έντυπο στάθηκε αφορμή να κλείσει ένα απο τα πιο αγαπημένα μου μπλογκάκια, με το οποίο έριχνα το γέλιο της αρκούδας σε σχεδόν καθημερινή βάση, μαζί με πολλούουουουους πολλούς άλλους εξίσου πειραγμένους όπως και η αφεντιά μου.

Πρόκειται για το μπλογκ του Gelial και δε βάζω λίνκι σκόπιμα, καθότι ο άνθρωπος αναγκάστηκε να σβήσει όλα του τα ποστ και πλέον το μόνο που υπάρχει είναι το "κηδειόχαρτο" (μακριά απο μας!) - δηλαδή καμία σχέση αυτή η καταθλιπτική κατάσταση με την πραγματική εικόνα που παρουσίαζε το μπλογκ πριν τη νίλα που έπαθε...

In a nutshell: Το συγκεκριμένο ένθετο απαρτίζεται απο τυχαία αποσπάσματα διαφόρων blogs, ένα απο τα οποία ανήκε στον φίλτατο Gelino. Το άτομο που έκανε την επιλογή, είχε την ευαισθησία να παραθέσει σε κάθε απόσπασμα το url απο το οποίο αυτό προήλθε (ως πηγή), καθώς και το ψευδώνυμο του εκάστοτε συντάκτη. Μέχρι εδώ καλά.

Παρέλειψε όμως το άτομο αυτό (δε γνωρίζω κατά πόσον πρόκειται περί δημοσιογράφου ή όχι) να ζητήσει κάποιου είδους έγκριση απο τους συντάκτες των κειμένων. Έστω μέσω email... Έστω τυπικά...

Αποτέλεσμα: Ο Gelinoς, ο οποίος για τους δικούς του λόγους δεν ήθελε με την καμία να μάθουν οι γύρω του οτι διατηρούσε blog, προκειμένου να εκτεθεί ανεπανόρθωτα σε φίλους, γνωστούς και συναδέλφους, αναγκάστηκε να σβήσει τα πάντα και να αποχωρήσει απο την όλη ιστορία των blogs σαν κυνηγημένος... Ήταν ανάγκη;

Μυστήριο τραίνο το blog τελικά...

Γιατι, ενώ άλλοι γράφουν για ό,τι θα συζητούσαν χαλαρά και με τους φίλους τους (π.χ. η φιλενάδα μου η Κατρίν - είτε τη διαβάζεις, είτε την ακούς, ένα και το αυτό! ;>>), υπάρχουν και ορισμένοι που, ¨πατώντας" στην ανωνυμία που τους προσφέρει το μέσο, μπορεί να εκφράσουν σκέψεις που ίσως δε θα είχαν την άνεση ή τη δυνατότητα να ξεφουρνίσουν σε φάση face to face. Δεν είναι κακό, απλώς καλύπτει μια διαφορετική ανάγκη. Και το outing σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να αποβεί απο απλά δυσάρεστο (όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση) έως και απόλυτα καταστροφικό (λ.χ. στην περίπτωση ενός παντρεμένου gay με 5 κουτσούβελα).

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Σίγουρα όχι για να κάνω το δικηγόρο του Gelial. Το παιδί τα είπε πολύ πιο ωραία μόνο του και φαίνεται μάλιστα απολύτως κατασταλαγμένος στην απόφασή του να το κλείσει το μαγαζάκι-γωνία και μπράβο του. Μόνο και μόνο γι' αυτή του τη στάση μετανιώνω που δεν έκατσε να γνωριστούμε...

Αν όμως μπορεί ο καθένας απο εμάς να δει αύριο-μεθαύριο ένα κείμενό του να κρέμεται φάτσα κάρτα στο περίπτερο, καλό θα ήταν να το γνωρίζουμε και να λάβουμε τα μέτρα μας, ήτοι:

- Όσοι δεν το επιθυμούν, να ψαχτούν ως προς το θέμα του copyright και γενικώς να φυλάγονται.

- Όσοι το επιθυμούν, πάλι, να βάλουν τα δυνατά τους, να γράφουν όσο το δυνατόν πιο σούπερ ντούπερ / προκλητικά / αμφιλεγόμενα (ό,τι μπορεί ο καθείς) ποστάκια - ε, και κανά καλό κονέ δε βλάπτει σε τέτοιες περιπτώσεις... ;>

Ταπηροκρανίασις 1

2007-01-24T11:49:00.000+02:00

Χτες βράδυ, αραχτή στο κρεβάτι, παίζω γαμάτο παιχνιδάκι που μόλις έχω ανακαλύψει Scratches το όνομα αυτού) και είμαι μες στην τρελή χαρά.

Κατά τύχη έχει ξεμείνει ανοιχτή και η τιβούλα και παίζει τα δικά της.

Κολλάω σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού, συγχίζομαι, ανάβω τσιγάρο και ρίχνω βλέφαρο στην τιβούλα.

Αρχικά βλέπω ένα κοριτσάκι λίγο μόγγολο. Δίνω λίγο ήχο και ακούω πως πρόκειται περί παιδιού-θαύμα, κόρη Ελλήνων μεταναστών στο Αμέρικα που μπήκε στο πανεπιστήμιο Τάδε στα 6 της, αυτή τη στιγμή είναι 14 και έχει ήδη το πρώτο της μεταπτυχιακό, ενώ θέλει να πάρει άλλα 5 πτυχία (προφανώς οι μετανάστες έχουν πολλούς άδειους τοίχους στο σπίτι).

"Μπράβο", λέω απο μέσα μου η αθώα κορασίς, "να που η ελληνική τηλεόραση προβάλλει και αξιόλογα άτομα κι όχι μόνο τα μπούτια της Μπεζαντάκου - κι εμείς οι μαλάκες μόνο να τη θάβουμε ξέρουμε (την τηλεόραση, όχι τη Μπεζαντάκου, αυτή καλά να πάθει, και λίγα ακούει ) - μπλα μπλα μπλα μπλα".

Η εκπομπή συνεχίζεται σε στυλ verite, με το κοριτσάκι να ταϊζει τα περιστέρια στο Σύνταγμα, τις πάπιες στον Εθνικό Κήπο και γενικά ό,τι πεινασμένο ζωντανό βολοδέρνει στην ευρύτερη περιοχή κέντρου πρωτευούσης ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ φτάνουμε στο ζουμίιιι:

Γιατί λοιπόν προβάλλεται - και μάλιστα σε prime time - αυτό το έρμο παιδάκι με το εξαψήφιο iq;

Ως παράδειγμα προς μίμηση για τα δικά μας τα σκασμένα, που η υψηλότερη φιλοδοξία τους είναι να τα πάρουν στο fame story και να τα πάρουν χοντρά;

ΟΟΟΟΟΟΟΧΙ μικρά ανυποψίαστα σκουλίκια!

Δε μας ενδιαφέρουν οι ακαδημαϊκοί στόχοι του μικρού θηλυκού Einstein! Σιγά το πράγμα άλλωστε - τη σήμερον, κάθε 15χρονο που σέβεται τον εαυτό του έχει 5-6 πτυχιάκια στην καβάτζα για μια ώρα ανάγκης...

Άλλο όνειρο ζωής της μονόφρυδης καλλονής του πνεύματος μας ενδιαφέρει. Και ποιό είναι αυτό;

Μα φυσικά ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗ!!!!!

Όοοοοχι, όχι το μόντελο Παπαδάκη. Τον άλλο, τον καραφλούλη που χαζεύεις πρωι πρωι πίνοντας το καφεδάκι σου για να δεις ποιός απεργεί και ποιός πορεύεται στο κέντρο σήμερα και να ρίξεις το απαραίτητο πρωινό μπινελικάκι για το καλό. Κατάλαβες τώρα; Αυτόν!!!

Και έρχομαι και τα παίρνω εγώ τώρα!

Όχι πως έχω κάτι προσωπικό με τον άνθρωπο. Μια χαρά τυπάκος είναι...

Αλλά ΕΛΕΟΣ!

Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να παρουσιάσεις έναν χαρισματικό άνθρωπο στο ευρύτατο κοινό στο οποίο απευθύνεσαι κυρά τιβούλα μου - ΑΥΤΟΝ έκρινες ως σημαντικότερο;;;

Από τη ζοχάδα μου δεν πρόσεξα ούτε ώρα, ούτε κανάλι... Απλά σιχτίρισα, έκλεισα τη γαμοτιβούλα και επέστρεψα στο ωραίο μου το παίγνιο (Scratches, σας το 'πα;) να κυνηγήσω φαντασματάκια δολοφονημένων ιθαγενών, που ξαφνικά μου φάνηκαν πολύ πιο συμπαθή απο τα τέρατα που βλέπω γύρω μου ώρες-ώρες...

PS: Και βρήκα και τη λύση του γρίφου που με βασάνιζε! Τελικά η τσαντίλα, σε μικρές δόσεις, έχει ευεργετικά αποτελέσματα μάλλον...

Truth well told

2007-01-15T14:33:00.000+02:00

Ας υποθέσουμε οτι είσαι ένας ανυποψίαστος πολίτης αυτής της ρημαδοχώρας.

Ας υποθέσουμε επίσης οτι, ψάχνοντας εναγωνίως στο ημερολόγιο την επόμενη αργία μετά τη χριστουγεννοπρωτοχρονιά (αγαπημένη ενασχόληση των πρώτων ημερών του χρόνου), ανακαλύπτεις το υπέροχο τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας.

Και αποφασίζεις να κάνεις ένα ταξιδάκι λ.χ. στη Θεσσαλονίκη (ναι, τόσο εξωτικά!).

Και έχεις δει πρόσφατα και τη - γαμάτη κατά τα άλλα - διαφήμιση της Aegean (pink your majesty, pink!) για πτήσεις εσωτερικού απο €19. Και ψήνεσαι...

Και πρωί πρωί τη Δευτέρα μπαίνεις στο site της εν λόγω εταιρείας να δεις τί παίζει.

Και κάπου εδώ αρχίζει ένα προσωπικό δράμα...

Γιατί άντε να δεχθώ πως λόγω προσφοράς, συγκεκριμένου τριημέρου κλπ, είναι λογικό τα πιο πολλά φτηνιάρικα εισιτήρια να έχουν εξαντληθεί και να έχουν ξεμείνει κάτι πτήσεις "γαλατάδικες", τύπου 6:30 τα χαράματα.

Αλλά οι φόροι, οι επίναυλοι και οι λοιπές παπαριές να ξεπερνούν την αξία του εισιτηρίου Ε ΟΧΙ - έλεος πια! Και για του λόγου το αληθές:

Με κλικ μεγαλώνει - νομίζω...

Είπαμε, ωραίος ο Ελ. Βενιζέλ, αποκτήσαμε επιτέλους κι εμείς ένα αξιοπρεπές αεροδρόμιο, να μη χαζεύουμε στα εξωτερικά σαν τους φτωχούς συγγενείς, αλλά όχι κι έτσι ρε παιδιά!!!

Εννοείται πως δε ρίχνω το φταίξιμο στην Aegean - ίσα ίσα, μια χαρά εταιρεία είναι, σερβίρει κι ωραία σαντουιτσάκια! Απλώς αισθάνομαι πάρα μα πάρα πολύ μαλάκας ως ήδη φορολογούμενος πολίτης να φεσώνομαι κι απο πάνω τις μίζες του κάθε εργολάβου για ένα ταξίδι 45'....

Ούφ! Τα 'πα και ξαλάφρωσα λιγάκι

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑ!!!!

2007-01-03T14:23:00.000+02:00

Και δεν υπάρχει καλύτερο ποδαρικό απο ένα ακόμη βιντεάκι της γνωστής ομάδας που βανδαλίζει ασύστολα την παιδική μας αθωότητα - και πολύ το γουστάρουμε!!!

Bonus track 7 & τελευταίο: επαγγελματικός προσανατολισμός

2006-12-20T12:09:00.000+02:00

Bonus track 6: ο Σπύρος ο γαμιάς

2006-12-20T12:03:00.000+02:00

Bonus track 5: το κουφάλογο

2006-12-19T12:29:00.000+02:00

Bonus track 4: η μπουγάδα

2006-12-19T12:19:00.000+02:00

Bonus track 3: οι κάλτσες

2006-12-19T12:12:00.000+02:00

Bonus track 2: ο γκαντέμης

2006-12-18T18:16:00.000+02:00

Ο Στέλιος έχει φωτογραφηθεί απο πολύ κόσμο (και σίγουρα πίσω απο καθαρότερα τζάμια...), αλλά δε μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό που βρέθηκε μπροστά μου Κυριακή μεσημέρι, κατεβαίνοντας τη Μεσογείων!

Σημειωτέον πως πρόκειται περί ευγενεστάτου κυρίου: μόλις αντιλήφθηκε οτι προσπαθώ να φωτογραφίσω το vanάκι του, έκοψε ταχύτητα για να με διευκολύνει και όταν τον προσπεράσαμε μας χαιρέτησε κιόλας (ή μήπως μας φασκέλωσε; χμμμ...)!

Bonus track 1: no parking

2006-12-18T18:05:00.000+02:00

Μην ενοχλείται τους σερβιτόρους λέμε!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑ!!!!!!

2006-12-04T14:39:00.000+02:00

Το απόλυτο χαζοχαρούμενο τραγουδάκι, ιδανικό για όσους έχουν τις μαύρες τους - οι ΑΒΒΑ θα τα κάνουν όλα ροζ!!!

Ειδικά για το Κατερινούλι, το μικρό μου τραγανό swedish meatball ;>>>>>>>

PS: Πολλά κέφια έχω σήμερα, να δεις που κάτι κακό θα μου τύχει...

2006-12-01T15:50:00.000+02:00

Πόση βαρεμάρα πια!!!

Μα καλά, ούτε τον καφέ σου δε μπορείς να ανακατέψεις τεμπελόσκυλο;
Μη μου σκας όμως, το net φροντίζει για όλους!

e-διαδηλώστε για τα αδέσποτα!!!

2006-11-16T15:59:00.000+02:00

Με κλικ στον τίτλο, συμμετέχετε στην e-διαδήλωση για την επιβολή της ΥΠΑΡΧΟΥΣΑΣ νομοθεσίας για τα αδέσποτα και δεσποζόμενα ζωάκια.

Κάντε το - θα σας κοστίσει μόνο 2 λεπτά απο το χρόνο σας!

Και που ξέρεις; Μπορεί κάτι να γίνει τελικά.......

Στο φανάρι

2006-11-08T12:24:00.000+02:00

Ζέστη.
Κόσμος.
Κίνηση.
Panic.
Και ξαφνικά....
Χέρι μπουκάρει απο το παράθυρο.
Το χέρι έχει και ιδιοκτήτη - ένα δύσμοιρο Πακιστανό.
Δύσμοιρος βαρεμένος Πακιστανός πετάει στο κεφάλι του συνοδηγού λευκό φάκελο.
Ανυποψίαστος συνοδηγός ανοίγει φάκελο και.........
Enjoy - χωρίς λοιπά σχόλια:

Δήλωση τροχαίου ατυχήματος

2006-11-08T12:15:00.000+02:00

ΘΕΪΚΟΘΕΪΚΟΘΕΪΚΟΘΕΪΚΟ!!!!!!!!! Ευχαριστώ Μπούφι μου!

De-motivational / Επαγγέλματα που χάνονται

2006-11-07T15:22:00.000+02:00

ΣτΜ1: Το παρόν postάκι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στον κακομοίρη που κατέληξε εδώ ψάχνοντας στο Google "δουλειές για κονόμα"!!! Αγαπούλα, στο χρώσταγα - αλλά κι εσύ βρε παιδί μου, πας να κονομήσεις με Google search; Δε γίνονται αυτά τα πράματα...

ΣτΜ2: Ψιτ! ΕΕΕΕΕΕ εσένα λέω, που μου έστειλες το κειμενάκι που ακολουθεί. Να σε πω, καλός με φαίνεσαι - είσαι να το κάνουμε συνεταιρικό το blogάκι? (και το ρουχομάγαζο που λέγαμε - μην ξεχνιόμαστε!)

ΣτΜ3 (για τους ομοίους μου που βλέπουν αριθμούς και υπολογισμούς και αλλάζουν πεζοδρόμιο): αγαπητά μου παιδιά, μην τρομάξετε μόλις ξεκινήσετε να διαβάζετε και τα παρατήσετε - οι πράξεις είναι πολύ πολύ πολύ απλές (μέχρι κι εγώ μπορώ να τις παρακολουθήσω!) και το conclusion θα σας στείλει για βρούβες - and that's a promise!!!

Γιαααααα πάμε:

Εστω ένας κουλουρτζής ο οποίος αγοράζει 80 κουλούρια x 0,14€ = 11,20€, με 2,8€ συνολική έκπτωση και 9% ΦΠΑ επί της τελικής τιμής (0,756€) που τελικά του στοιχίζουν 9,156 €.

Τα πουλάει προς 0,50€ το ένα, δηλαδή σύνολο 80 x 0,50€=40,00€.

Τα 80 κουλούρια πωλούνται καθημερινά σε ένα κτήριο μιας μεγάλης εταιρείας, και αν υποθέσουμε οτι ο ίδιος κουλουρτζής πουλάει κουλούρια σε (τουλάχιστον) 5 τέτοια κτήρια καθημερινά (σημειώστε οτι ο κουλουρτζής αφήνει τις σακούλες με τα κουλούρια το πρωί και περνάει το μεσημέρι για να πάρει τα χρήματα που αφήνουν οι πελάτες σε ένα ποτηράκι), έχουμε σε μηνιαίο επίπεδο έσοδα (5 εταιρείες) x (25 εργάσιμες ημέρες) x (40,00€) = 5.000 €(Ω ΝΑΙ!!!), και έξοδα 5 x 25 x 9,156 = 1.144,5 €, δηλαδή ΚΑΘΑΡΑ μηνιαία έσοδα= 3.855,50 € .

Φυσικά ο κουλουρτζής δεν εκδίδει απόδειξη για κανένα από τα κουλούρια που πουλάει, ούτε έχει μαγαζί δηλαδή λειτουργικά έξοδα, διαθέτει μόνο (??) ένα τρίκυκλο μηχανάκι.

Σας φαίνεται τρελό; Και όμως, πρόκειται για τον κουλουρτζή τού κτηρίου μας, του οποίου τα κουλούρια γίνονται ανάρπαστα και ο οποίος είναι ένας κακομοίρης (στην εμφάνιση) αλλοδαπός που αγοράζει με τιμολόγια και διαθέτει ΑΦΜ. Ο εν λόγω κύριος ξέχασε ένα τιμολόγιο μέσα στην σακούλα με τα κουλούρια κι έτσι μάθαμε πώς ζει.

ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ ΜΑΣ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ.....

Αηδής αοιδός πάρτ ενάμιση - Ζουν ανάμεσά μας

2006-10-26T16:43:00.000+03:00

Σόρυ κιόλα, αλλά μπρόστα στο μεγαλείο του Πόλυ δε μπόρεσα να συγκρατηθώ. Οπότε πάρτε το πάρτ 1,5 καπάκι.

Ενάμιση, γιατί τούτον εδώ αηδή δεν τον λες ακριβώς - μάλλον για τη χαρά του κάθε πικραμένου μου κάνει περισσότερο.

Απορίες:

1. Πού τη βρίσκει αυτή την απίστευτη απόχρωση του κομοδινί και ποιός μπαρμπέρης - κατάλοιπο των 70ς του φορμάρει το μαλλί-κάσκα;

2. Απο πού βγαίνει το "Πόλυς"; Πολύκαρπος; Πολύβιος; Πολυδεύκης ίσως;

3. Ο Πόλυς είναι άραγε εν ζωή ή μας έχει αφήσει χρόνους απο τον καιρό που ο Δαλιανίδης γύριζε μιούζικαλ και η Καραγιάννη ήταν συλφίς;

Αηδής Αοιδός (μα καμία αιδώς???) πάρτ ουάν

2006-10-26T15:43:00.000+03:00

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΑΣ!!!

Χωρίς λοιπά περιττά σχόλια, ιδού τα θεσπέσια άσματα του νέου cd του Ζουμπά με τίτλο "Agalmatenio mou kormi", το οποίο μόλις κυκλοφόρησε και τιμάται 15 ευρώπουλα:

1. Αγαλματένιο μου κορμί (το ομώνυμον)
2. Στάζεις μέλι (σιγά μεγάλε, κολλήσαμε)
3. 48 περίστροφα (boom boom boom let's go back to my room)
4. Έχεις δυναμίτη με φυτίλι (ορθόν - τί να τον κάνει το δυναμίτη σκέτο;)
5. Σαν νυχτοπούλι (καλώς τον Batman)
6. Γυρνώ αλήτης (επίσης: "αλήτη μ' είπες μια βραδιά")
7. Θέλω ψύμ' εσέν να έχω ("ψυμ' "..... χμμμμ...............)
8. Πολίτισσα αλήτισα (ριμάρει επίσεις με τα: τουρκογύφτισσα, μακαρίτισα, συγύρισα)
9. Σε θέλω (μη με απειλείς εμένα παλιοζουμπά!)
10. Άσε με να λέω (λέγε ό,τι θες λέγε)
11. Είσαι όλες μου οι αισθήσεις (μήπως έχω παραισθήσεις;)
12. Φωτιά και νερό (πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί)
13. Αναστάτωσέ με (γιατί; τί σου 'χω κάνει;)
14. Σ' αγαπώ υστερικά (και δε θέλω δανεικά)

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους υπέροχους σχολιαστές (σλουρπ!) του ανυπέρβλητου Gelial (σλουρπ σλουρπ!), ευγενείς χορηγούς του ως άνω υλικού.

Μαύρο στο Μαυρογιαλούρο / Η γιαγιά και οι εκλογές

2006-10-24T19:31:00.000+03:00

Μετράμε δύο μέρες απο το τέλος αυτής της φαρσοκωμωδίας που αποκαλούν "δημοτικές εκλογές". Ο νέος μας δήμαρχος πόζαρε όλο χάρη στις κάμερες, έκανε τις γνωστές βαρετές δηλώσεις, αποθεώθηκε απο κάτι τελειωμένα κομματόσκυλα...

Και;

Και ακόμη η γειτονιά μου είναι τίγκα στα φέιγ βολάν, τις σκισμένες αφίσες με τις σκατόφατσες των υποψηφίων (ή υποψοφίων, κρίνοντας απο τις ηλικίες τους) και τα κατεστραμμένα πανώ που κρέμονται απο ένα ψωροσκοινάκι πάνω απο τα κεφάλια των πεζών και σε απόσταση αναπνοής απο τα καλώδια της ΔΕΗ. Κάθε μέρα, τουλάχιστον μία γιαγιά πατάει ανυποψίαστη με τα τακουνάκια της το ιλουστρασιόν χαρτί κάποιου προεκλογικού φυλλαδίου και συσφίγγει τις σχέσεις της με τα πλακάκια του πεζοδρομίου. Να βγει κάποιος χριστιανός (ή αλλόθρησκος, εκεί θα κολλήσουμε τώρα;) να μαζέψει όλη αυτή τη σαβούρα, ούτε λόγος!

Και η ταπηροκρανίαση συνεχίζεται: γιατί, αν υποθέσουμε πως η γριά τη σκαπουλάρει απο το φονικό φυλλάδιο του υποψόφιου, παρακάτω την περιμένουν ακόμη πιο σκληρές δοκιμασίες, που μπροστά τους ωχριά το Survivor και το Fear Factor μαζί. ΤΡΥΠΕΣ κυρίες και κύριοι! Πολλές , εκατομμύρια, άπειρες τρύπες, οι οποίες ανοίχτηκαν απο τον προηγούμενο δήμαρχο, σε μία απέλπιδη προσπάθεια να μας πείσει πως κακώς το είχαμε για αχαΐρευτο ρεμάλι, αυτό το άξιο πουρότεκνο της πόλης. Όχι κυρία μου, δεν έκανε την πόλη μας κεφαλογραβιέρα Αμφιλοχίας για να μας βασανίσει όσο ακόμη προλαβαίνει. Ο άνθρωπος είναι πρωτοπόρος: ποιά αθλητικά κέντρα, ποιά γυμναστήρια - εδώ μιλάμε το άτομο είναι χρόνια μπροστά!!! Σου λέει τώρα, σιγά μην τραβιέται η γραία στο γυμναστήριο. Θα τη γυμνάσω εγώ θέλει δε θέλει. Απ' όλα έχει ο μπαξές:
Άλμα εις μήκος; Αν δεν πηδήξεις κυρά μου πάνω απο την τάφρο - πρώην πεζοδρόμιο έξω απο το σπίτι σου, θα μείνεις κανα μήνα έγκλειστη.
Δρόμος μετ' εμποδίων; Σου 'χω απ' όλα τα καλούδια: πλάκες, πέτρες, σωλήνες, εργάτες - διαλέγετε και παίρνετε!
Τρέξιμο; Το φόρτε μας! Βγείτε εσείς στο δρόμο (αναγκαστικά, γιατί πεζοδρόμιο όπως σας είπα δεν υφίσταται) και θα φροντίσουν για τη γυμναστική σας λεωφορεία, ταξί, παπάκια για delivery και ό,τι άλλο τελοσπάντων κινείται στο δρόμο!!!

Κατόπιν όλων αυτών και επειδή έχω αρχίσει να πλησιάζω επικίνδυνα το ηλικιακό group της συμπαθούς τάξης των συνταξιούχων, λέω να αλλάξω δήμο όσο έχω ακόμη δυο ποδαράκια και τα ασορτί χεράκια, όλα στη θέση τους...

Καμία καλή πρόταση???

ΤΣΑ! Να 'μαι κι εγώωωω!!!!

2006-10-16T23:51:00.000+03:00

Σύντροφοι και συντρόφισσες, τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!

Για εσάς που σας έλειψα έχω να δηλώσω πως, όχι, δε με απήγαγαν οι εξωγήινοι, δεν έπεσα σε λακούβα προεκλογικών έργων ούτε αποφάσισα να κλειστώ σε μοναστήρι - αν και αυτό το τελευταίο ακούγεται promising ως ιδέα...

Απλά ένας κεραυνός μου έκαψε το modem και με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να καταγγείλω και δημόσια τον κακό μας τον καιρό που Οκτώβρη μήνα βρέχει - μα πού ακούστηκε!!! - και καίει αναίσχυντα τα modem του κοσμάκη. Α, και μας αποκόπτει την επικοινωνία με τους υπόλοιπους πειραγμένους του κόσμου τούτου!

Και μιάς και μιλάμε για επικοινωνία (μα τί ωραία που το πλασάρισα η άτιμη!), ιδού άλλο ένα πολύ πολύ πετυχημένο κειμενάκι απο τα άδυτα του inbox περί επικοινωνίας - λεκτικής και μη - μεταξύ των δύο φύλων . Δεν ξέρω αν έχει κλόπιράιτ και μας μπαγλαρώσουν, καθώς επίσης δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάμματα. Πρόκειται πάντως για ένα αντιπροσωπευτικότατο στιγμιότυπο απο την πορεία μίας τυχαίας σχέσης που σίγουρα όλο και κάτι θα σας θυμίσει.

Εξηγούμεθα δια να μην παρεξηγούμεθα: Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ όλες τις γυναίκες υστερικές με την ανάλυση της οποιασδήποτε ασημαντότητας, ούτε βέβαια όλους τους άντρες αναίσθητα βόδια με IQ Άβερελ Ντάλτον, όπως η τύπισσα και ο τύπος της ιστορίας. Η υπερβολή αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο (υποθέτω τώρα εγώ) στο να γελάσει λίγο το πικραμένο μας χειλάκι, λίγο προτού πέσουμε σε βαθύ προβληματισμό (χμμμ...).

Ας φανταστούμε, λοιπόν, ένα υποθετικό ζευγάρι.Τον Γιάννη και την Ελένη.

Γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτυ και ο Γιάννης ζητά από την Ελένη να πάνε σινεμά. Αυτή δέχεται και τα περνάνε καλά.

Μερικές μέρες αργότερα βγαίνουν για φαΐ και πάλι περνούν καλά. Αρχίζουν να βλέπονται τακτικά και μετά από λίγο γίνονται ένα ωραίο ζευγάρι.

Και ένα βράδυ, ενώ ο Γιάννης πηγαίνει τηνΕλένη σπίτι της, μια σκέψη περνά από το μυαλό της και χωρίς να τοπολυσκεφτεί την εκφράζει φωναχτά:

- Καλά, έχεις καταλάβει ότι σήμερα κλείνουμε 6 μήνες;

Και κατόπιν, πέφτει σιγή στο αυτοκίνητο! Τόσο πυκνή σιγή που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι!

Η Ελένη σκέφτεται:"Θεέ μου! Μήπως τον πείραξε που το είπα αυτό; Μήπως νιώθει περιορισμένοςαπό τη σχέση μας; Μήπως νομίζει ότι προσπαθώ να τον πιέσω σε κάποιο είδος υποχρέωσης που δεν θέλει; Ή δεν είναι σίγουρος;"

Ο Γιάννης σκέφτεται:"Πω-πω! Έξι μήνες!"

Και η Ελένη σκέφτεται:"Αλλά εδώ που τα λέμε, ούτε κι εγώ είμαι σίγουρη ότι θέλω ένα τέτοιο είδος σχέσης. Μερικές φορές θα ήθελα περισσότερο χώρο. Να μπορώ να σκεφτώ αν με ικανοποιεί η σχέση μας καθώς πηγαίνουμε σταθερά προς... Αλήθεια, που πηγαίνουμε; Θα συνεχίζουμε να βλεπόμαστε με αυτόν τον τρόπο; Μήπως εμφανίζεται η προοπτική του γάμου μπροστά; Με παιδιά; Μια ολόκληρη ζωή μαζί; Είμαι έτοιμη γι' αυτό το επίπεδο δέσμευσης; Τι ξέρω πραγματικά γιαυτόν τον άνθρωπο;"

Ο Γιάννης σκέφτεται:"...Χμμμ. Αυτό σημαίνει ότι ήτανννν.... χμμμμ... Φεβρουάριος όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε... Τότε που μόλις είχα πάρει το αυτοκίνητο από σέρβις... Χμμμ που σημαίνει... Για στάσου να δω τα χιλιόμετρα. Φτου! Γαμώτο! Ξέχασα την αλλαγή λαδιών!"

Η Ελένη σκέφτεται:"Ωχ! Είναι ταραγμένος! Φαίνεται στο πρόσωπό του. Για ποιόν λόγο όμως ταράχτηκε; Μήπως τα βλέπω όλα λάθος; Μήπως θέλει περισσότερο δέσιμο η σχέσημας; Μήπως κατάλαβε πριν από εμένα ότι εγώ έχω επιφυλάξεις; Να δεις που αυτό είναι! Γι' αυτό δεν λέει τίποτε. Φοβάται ότι θα τον απορρίψω."

[Σύντομο διάλειμμα στην ιστορία

Η φιλοσοφία της Αγάπης: Αν αγαπάς κάτι, άστο ελεύθερο. Αν επιστρέψει, θα είναι δικό σου για πάντα. Αν δεν επιστρέψει, δεν ήταν ποτέ δικό σου.

Αλλά...

Αν κάθεται στο σαλόνι σου, χρησιμοποιεί το τηλεκοντρόλ σου, ανακατώνει τα πράγματά σου, τρώει το φαγητό σου, μιλάει στο τηλέφωνό σου, δανείζεται το αυτοκίνητό σου, παίρνει τα λεφτά σου και δε φαίνεται να συνειδητοποιεί πως το έχεις αφήσει ελεύθερο, τότε... προφανώς είτε το έχεις παντρευτεί είτε το έχεις γεννήσει.]

Εν τω μεταξύ, ο Γιάννης σκέφτεται:"Αλλά αυτήν την φορά θα το κοιτάξουν το σασμάν! Όχι σαν την άλλη φορά...Δήθεν το κρύο και μαλακίες! Τι κρύο; Με 25 βαθμούς; Πλήρωσα μια περιουσίακαι μου βγαίνει το χέρι να βάλω μια ταχύτητα!"

Η Ελένη σκέφτεται:"Έχει θυμώσει! Και δεν τον κατηγορώ. Στη θέση του κι εγώ θα ήμουν θυμωμένη... Νιώθω τόσο ένοχη, αλλά δεν φταίω που νιώθω έτσι... Απλά δεν είμαι σίγουρη..."

Ο Γιάννης συνεχίζει:"Καλά, έτσι και μου πουν τίποτε ότι δεν καλύπτεται από την εγγύηση θα γίνει χαμός! Αυτό θα πουν τα καθίκια, το ξέρω!"

Και η Ελένη:"Ίσως είμαι τελειομανής... Να περιμένω τον ιππότη με το άσπρο άλογο, τη στιγμή που είμαι δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο που με φροντίζει και νοιάζεται για 'μένα και που χαίρομαι κάθε στιγμή που είμαι μαζί του. Και τώρα υποφέρει επειδή είμαι εγωίστρια! Επειδή κάνω σαν κοριτσάκι που έχει διαβάσει ένα σωρό ρομάντζα.."

Ο Γιάννης:"Εγγύηση! Θα τους πω να πάρουν την εγγύηση και να την χώσουν εκεί που ξέρουν!"

- Αγάπη μου, λέει η Ελένη
- Τι είναι; Απαντά ο Γιάννης

- Σε παρακαλώ... Μην βασανίζεις το εαυτό σου, λέει με μάτια γεμάτα δάκρυα."Ίσως δεν θα έπρεπε... Νιώθω τόσο... (και την παίρνουν τα κλάματα...)

- Μα τι έπαθες;
- Είμαι τόσο χαζή! Το ξέρω ότι δεν υπάρχει ούτε ιππότης, ούτε άλογο!
- Δεν υπάρχει άλογο;
- Νομίζεις ότι είμαι χαζή έτσι;

- Όχι βέβαια! Απαντά ο Γιάννης, ανακουφισμένος που ξέρει επιτέλους μια σωστή απάντηση!

- Να μωρέ! Απλά... ξέρεις... χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο...

Κατόπιν, ακολουθεί μια σιγή 15 δευτερολέπτων που ο Γιάννης προσπαθεί να βρει κάτι"ασφαλές" να πει. Και τελικά λέει:

-...ΟΚ!

Η γυναίκα, πολύ συγκινημένη του πιάνει το χέρι και λέει:

- Αγάπη μου... Πραγματικά νιώθεις έτσι;
- Πώς έτσι;
- Έτσι, σχετικά με τον χρόνο.
- Μα ναι, φυσικά!

Η Ελένη γυρνά και τον κοιτά βαθιά στα μάτια, προκαλώντας την ανησυχία του Γιάννη για το τι μπορεί τώρα να ξεστομίσει, ιδιαίτερα αν έχει σχέση με άλογο. Στο τέλος λέει:

- Σε ευχαριστώ αγάπη μου!
- Κι εγώ σε ευχαριστώ αγάπη μου, λέει ο Γιάννης με ιδιαίτερη σιγουριά.

Στο τέλος την αφήνει στο σπίτι της και εκείνη ξαπλώνει στο κρεβάτι, αισθανόμενη σαν μια μαρτυρική φιγούρα, εντελώς μπερδεμένη, κλαίει μέχρι το πρωί.

Ο Γιάννης γυρνά σπίτι του και παίρνοντας μια πίτσα, βλέπει στην τηλεόραση μια ταινία που έτυχε να δείχνει.

Μια μικρή φωνούλα όμως μέσα του του λέει ότι κάτι σημαντικό παίχτηκε στο αυτοκίνητο αλλά είναι σίγουρος ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι, οπότε και σταματά την προσπάθεια.

Την άλλη μέρα, η Ελένη βγαίνει με τις φίλες της και κουβεντιάζουν την υπόθεση περίπου για έξι ώρες. Με αφάνταστη ακρίβεια, θα αναλύσουν όλα όσα ειπώθηκαν, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες. Θα συνεχίσουν να το συζητούν ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να φτάσουν σε οριστικά συμπεράσματα, αλλά ταυτόχρονα και χωρίς να το βαριούνται.

Από την άλλη μεριά, ο Γιάννης, καθώς θα παίζει μπιλιάρδο με ένα φιλαράκι του, μια στιγμή πριν να κάνει το σπάσιμο, θα σταματήσει και θα του πει:

- Να σε ρωτήσω κάτι ρε Κώστα; Μήπως η Ελένη είχε ποτέ άλογο;

Τί διδάχθηκα την εβδομάδα που πέρασε

2006-09-19T15:40:00.000+03:00

Α. Οτι τα περίπτερα, εκτός απο τα τετριμμένα (τσίχλες, τσιγάρα, περιοδικά) διαθέτουν και πιο kinky εμπορεύματα:

Περίπτερο στο λιμάνι της Ραφήνας

Β. Τί καλέι το κομβίο; Τα πνεύματα ίσως; Ανελκυστήρας πάντως δεν υπάρχει... Ο κατασκευαστής πήρε καλά-καλά τη μιζούλα του απο τον ασανσερατζή και είπε να κοτσάρει το κουμπί στον τοίχο ως post modern εικαστική παρέμβαση:

Εφορία κάπου στην Αθήνα

(Πού είναι το ασανσέρ μου-οεο?)

Διά να ευθυμήσωμεν

2006-09-15T17:07:00.000+03:00

Επειδή σήμερα η ατμόσφαιρα είναι κομμάτι βαριά εδώ, ιδού ένα life saver ανέκδοτο της συνωμοταξίας hannibal-σωβινιστικά:

Ένας κανίβαλος (o Τζαμπούρου) περπατάει στη ζούγκλα με τον μικρό του γιο (Τζαμπούρου τζούνιορ). Σε μια λίμνη, μία φοβερή ξανθιά κάνει γυμνή μπάνιο. Ο μικρός μόλις την βλέπει, λέει ενθουσιασμένος:
«Μπαμπά την τρώμε;»
«Όχι,» λέει ο πατέρας του. «Θα την πάρουμε σπίτι και θα φάμε τη μαμά σου.»

Φρέσκο πράμα εχώωωωω!!!

2006-09-15T14:54:00.000+03:00

Πάρε κόσμε!

Π. Ψωμιάδης (νομάρχης Θεσσαλονίκης) πριν λίγο σε δελτίο ειδήσεων, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με την πατατιά του κολλητού του του Πανάγου στο θέμα που έσκασε πρόσφατα με τη Μεβγάλ:

"Ποιό σφάλμα; Έχετε να του επισυνάψετε (!?!?!?) κάτι;"

Και φαντάσου τώρα τον Πανάγο να σουλατσάρει στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και πίσω του να ανεμίζουν καρφιτσωμένα χαρτάκια με τις πομπές του!!!

Τα Ελληνικά σας κύριε Ψωμιάδη μας - ντροπή, νομάρχης άνθρωπος....

Πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, στην επόμενη δήλωσή του (στην οποία παρεπιπτόντως χρησιμοποίησε ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια διατύπωση) το διόρθωσε - μάλλον κάποιος του το σφύριξε!

Τώρα που μπήκε το φθινόπωρο...

2006-09-05T16:01:00.000+03:00

...πάρτε μία δόση απο καλοκαιράκι:

Πανάχρηστο trivial της εβδομάδας

2006-08-28T12:45:00.000+03:00

Πώς λέγεται ο δήμαρχος του Λεωνιδίου Αρκαδίας?

Δημήτριος Τσιγγούνης!!!!! Του Αλεξάνδρου και της Πολυξένης το γένος Γερακίτη βεβαίως βεβαίως!

Πού πα ρε Καραμήτρο να κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα?

Ιδού και η φάτσα του:

Όοοοοχι, μην κάνεις κακές σκέψεις, δεν τραγουδάει τα βράδια σε επαρχιακά σκυλάδικα - λόγο βγάζει ο άνθρωπος....

ΒΑΡΙΕΜΑΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!

2006-08-28T12:31:00.000+03:00

Μετά απο ένα εξαντλητικό ΣΚ αφιερωμένο αποκλειστικά στην καθαριότητα του σπιτιού (κοντεύαμε να πιάσουμε κορέους...), το μόνο που θέλω σήμερα είναι μία ξαπλώστρα, μία ομπρέλα (μην καούμε κιόλας), ένα κουβά freddo (σκέτο απαραιτήτως) και αυτό το βιβλίο:

Τίιιιι? Δεν το βρήκες? Κομμάτια να γίνει, συμβιβάζομαι και με αυτό:

Mark Favreau, Dr Peter & Michaela Axt - τα απόλυτα πρότυπα των απανταχού συνειδητοποιημένων τεμπέληδων.

Γιατί δεν ξεκινάμε μία εκστρατεία υπέρ του δικαιώματος στην τεμπελιά? Laziness equals longevity (δεν το λέω εγώ, οι doctors το λένε - εχεχεχε!!!)

Ατενίζοντας το μέλλον με αισιοδοξία

2006-08-23T11:52:00.000+03:00

Γ@μ@τ@ λίνκια με κουνέλια!!!

2006-08-23T11:37:00.000+03:00

Τιτανικός
Alien
Εξορκιστής
Jaws

Motivational για υποψηφίους ΑΣΕΠ

2006-08-23T11:19:00.000+03:00

Αυστηρώς ασχολίαστο, retrieved απο το χάος του inbox μετά τις διακοπές γι' αυτό και δε θυμάμαι ποιός καλός άνθρωπος το έστειλε. Να 'ναι καλά πάντως - γελάσαμε πάλι σήμερα!